ดวงใจดวงนี้จะมีคำใดบรรยายได้หนอ

ก็น้า... เราคงรีวิวไปพักใหญ่จนกว่าจะเท่าซับที่โหลดมาน่ะนะคะ ^^' (แต่ได้สปอยมาแย้ว งุ)

มาต่อที่ตอนที่ 2 กันเลย ตอนที่แล้วชูเรย์เจอชายคนหนึ่งในสวน ที่อ้างว่าตัวเองชื่อ รัน ชูเอย์



ในตอนนี้ชูเรย์จะพาชูเอย์(ตัวปลอม) มาหาท่านพ่อของเธอที่กรมเอกสาร (ที่จริงชูเรย์รู้อยู่แล้ววาอีกฝ่ายเป็นจักรพรรดิ์ แต่ต้องการให้เขายอมรับเองมากกว่า) ส่วนทางโคยูกับชูเอย์ก็ได้พบกับเซย์รัน ในตอนนี้ทำให้รู้ว่าโคยูนั้นเก่งมากถึงขนาดสอบเข้ามาเป็นอันดับหนึ่งทั้งที่อายุเพียงแค่ 19 ปีเท่านั้น



ในตรอนนี้ชูเอย์เก๊ก็ชมว่าชูเรย์ทำหมั่นโถวกับน้ำชาอร่อย (...แน่นอนว่าฝีมือการชงชาของท่านพ่อชูเรย์นี่...สามารถทำคนล้มคว่ำเอาง่ายๆ ^^') แล้วก็สังเกตุเห็นว่ามือของชูเรย์มีแต่แผลและเปื้อน ซึ่งแตกต่างจากเด็กสาวตระกูลผู้ดีที่มือน่าจะนุ่มและขาวสะอาด



ชูเรย์บอกว่าที่เป็นแบบนี้เพราะบ้านเธอไม่ได้รวย ทุกๆวันเธอต้องออกไปทำงานและทำงานบ้านด้วยตนเอง มือของเธอจึงไม่ได้สวยงามอย่างที่ควรจะเป็น



และแล้ว ชูเรย์ก็เหลือบไปเห็น...เศษหลงเหลือที่อีกฝ่ายกิน เลยเอ็ดว่าทำตัวเหมือนเด็กผู้ที่แอบอ้างเป็นชูเอย์ก็บอกว่าข้าอายุ 19 แล้วไมช่เด็กแล้ว ชูเรย์ก็เลยพูดว่า 19เหรอ อายุเท่ากับองค์จักรพรรดิ์เลยนะ - -+ (อีกฝ่ายก็อึ้งนิดๆแล้วก็หลบตา) แล้วชูเรย์ก็หันไปเห็นว่าหมั่นโถวหายไปเยอะมาก จึงถามว่ากินไปกี่อันแล้ว ซึ่งอีกฝ่ายก็ตอบว่าราวๆ5-6 แล้วทำท่าจะหยิบกินอีกจึงโดนชูเรย์ตีมือก่อนที่จะบอกว่า กินเยอะเกินไปแล้ว ก่อนที่จะห่อให้แล้วเอาให้เก็บไว้กินทีหลัง

อีกภาพ..เอาไว้ล่อ Y ^ ^!! เป็นเหตุการณ์ตอนกลางคืนที่พี่แกชวนทหารยามไปนอนด้วยน่ะนะ



ชูเรย์ก็พูดกับเซย์รันว่าตอนแรกคิดว่าจักรพรรดิ์คงจะเป็นคนที่ไม่ได้เรื่องได้ราว เพราะไม่เคยทรงงานเลย ไพร่ฟ้าเดือดร้อนก็ไม่เห็นทำอะไร แต่พอได้พบจริงๆเธอว่าคงไม่เลวร้ายเท่าที่คิด และน่าจะทำให้พระองค์ทรงงานได้ วันรุ่งขึ้นชูเรย์ก็ไปหาที่ปรึกษาองค์จักรพรรดิ์เพื่อให้หาใครสักคนมาสอนเรื่องราวต่างๆให้ทีซึ่งเขาก็รับปาก ในเวลาต่อมาเธอจึงได้มาอยู่ในห้องเอกสารพร้อมกับชูเอย์ ปรากฏว่าคำถามที่ชูเอย์ถามเธอ เธอก็ตอบได้หมดชูเอย์จึงชมว่าเธอมีความรู้พอตัวเลยทีเดียว ชูเรย์บอกว่าเธอเคยคิดที่จะเข้าสอบในสนามสอบหลวงตอนเด็กๆ(ถ้าให้เราแปลจีนๆ ก็ สอบจอหงวน ทำนองนั้นแหละค่ะ - -แต่ไม่อยากใช้คำนั้นง่ะ) เธอจึงอ่านหนังสือของพ่อมากมาย แต่เมื่อเธอรู้ว่าผู้หญิงไม่มีสิทธิ์เข้าสอบ เธอจึงทิ้งความฝันนั้นและนำความรู้ของเธอมาสอนพวกเด็กๆแทน ชูเอย์จึงบอกว่างั้นเขาคงไม่มีอะไรจะสอนเธอได้มากกว่านี้แล้วล่ะมั้ง แต่ชูเรย์กลับบอกว่าการเรียนรู้นั้นไม่มีวันสิ้นสุดไม่ใช่หรือ คำตอบนี้ทำให้ชูเอย์ทึ่งในตัวเธอมาก ชูเรย์ถามว่าเขาเป็นองครักษ์ไม่ใช่หรือ แต่ว่ามาทำอะไรกับงานเอกสารล่ะ (มานั่งในห้องเก็บเอกสารทุกวัน - -)



แต่ว่าชูเอย์ยังไม่ทันตอบ พูดแค่ว่า "ในที่สุดเขาก็มาถึงสักที" ตามด้วยโคยูที่โผล่เข้ามาอย่างเหนื่อยหอบมาเชียว ^^!! ชูเอย์พูดขึ้นว่า "ข้ากำลังคิดจะสอนแทนนายแล้ว" แต่โคยูมองเพื่อนด้วยสายตาขวางๆแล้วพูดว่า "หุบปาก" และแล้ว ชูเอย์ก็เผาเพื่อนต่อหน้าให้ชูเรย์ฟังว่า "แม้ว่าเขาจะได้ชื่อว่าอัจฉริยะ แต่กลับไม่มีเซนส์เรื่องทิศทางเอาเสียเลย แถมหลงได้ภายใน 30 ก้าวอีกต่างหาก" (น่าสงสารโคยู ^^') โคยูที่โกรธมากก็เลยขว้างหนังสือที่หอบมาใส่ชูเอย์ (แต่อีกฝ่ายก็รับได้ ^^~) ชูเอย์จึงพูดต่อว่า "ลูกศิษย์ของนายรออยู่นะ" (ความจริงคนที่จะมาสอนน่ะ โคยูค่ะ แต่พี่แกเสียเวลาหลงทางไปซะนาน ชูเอย์เลยสอนไปพลางๆก่อน ^^') โคยูชมว่าเป็นความจริงสินะที่ชูเรย์จะมาเรียนรู้เรื่องราวของประเทศนี้ "ผิดกับไอ้จักรพรรดิ์บ้านั่น..." (^^!!! เรียกแบบนี้ระวังโดนตัดหัวน่า..) มีเรื่องราวทะเลาะกันเล็กน้อยระหว่างโคยูกะชูเอย์แทรกด้วย เพราะว่าโคยูพูดว่า "วังนี้ใหญ่ แต่ในขณะเดียวกันก็เล็กด้วย" ชูเอย์ก็แทรกขึ้นว่า "ถ้ามันเล็กล่ะก็ ทำไมนายถึงหลงทางได้ล่ะ" "หุบปากไปเลยน่ะ ข้าแค่อยากจะพูดว่าไอ้จักรพรรดิ์นั่นไม่เคยรู้อะไรเลยต่างหาก แม้ว่าจะขึ้นครองบังลังก์และมีสิทธิ์อำนาจอย่างเต็มที่แท้ๆ" "ก็ถ้าพระองค์ไม่ทรงงาน นายก็ไม่เห็นต้องโกรธเลยนี่นา"

และแล้วชูเรย์ก็มีความคิดขึ้นมา เธอถามทั้งคู่ว่าจักรพรรดิ์ไม่เคยเสด็จออกจากวังหลวงเลยใช่ไหม ซึ่งคำตอบคือ ดูเหมือนจะเป็นแบบนั้น ชูเรย์จึงพูดขึ้นมาว่า "กบในบ่อย่อมไม่รู้จักความกว้างของทะเล" (ไม่มั่นใจว่าถ้าเทียบกับสำนวนไทยจะแปลว่าอะไร แต่อาจจะทำนองกบในกะลาล่ะมั้ง แต่เราว่ากบในกะลามันให้ความหมายลบกว่ามากๆไงไม่รู้ - -* เพราะถ้าแปลดูสำนวนมันแปลได้ว่า เพราะว่ากบไม่รู้จักความกว้างของทะเล จึงนึกว่าบ่อของตนนั้นกว้างใหญ่เหลือประมาณ) เธอคิดที่จะชวนจักรพรรดิไปข้างนอก



แล้วแล้วก็ได้ออกมาข้างนอกกัน ริวคิก็ยังคงไม่บอกว่าตัวเองเป็นใคร (แม้ว่าจริงๆชูเรย์จะรู้แล้วก็เถอะ - -) ชูเรย์ซื้อขนมให้เขากิน ตอนแรกริวคิก็มองแบบไม่ค่อยกล้ากินเท่าไร แต่พอลองกินดูก็บอกว่าอร่อยดี แล้วบอกว่านี่เป็นครั้งแรกที่ตนได้เดินไปกินไปแบบนี้ ระหว่างทางชูเรย์ไปพบเด็กๆที่ตนเคยสอนหนังสือ พวกเด็กๆสงสัยว่าริวคิเป็นใคร แต่งตัวหรู (ตอนแรกริวคิออกจะงงๆว่าชุดตัวเองมันหรูตรงไหนจนมองเห็นสภาพเสื้อที่เด็กๆใส่กัน) แต่แล้วก็มีเด็กคนหนึ่งวิ่งมาบอกชูเรย์ว่า1ในลูกศิษย์ของเธอกำลังแย่



ชูเรย์ช่วยลูกศิษย์ของเธอได้สำเร็จ (เด็กหญิงโดนชายคนหนึ่งต่อว่าเรื่องราคาของหวี ที่เขาเห็นว่าราคาแพงเกินไป แต่ชูเรยพูดขึ้นว่าหวีนั้นทำได้อย่างปราณีต ถ้าหากมองไม่เห็นความงามเหล่านี้ ตาของนายก็คงจะบอดแล้วล่ะ) และถามเธอว่าแม่หายไปไหน เด็กหญิงบอกว่าแม่เธอป่วยตั้งแต่เช้า ชูเรย์เลยบอกว่าเธอจะช่วยขายของเอง ให้กลับไปเฝ้าแม่เถอะ และแล้ว... จักรพรรดฺก็มาลงเอยด้วยการเป็นคนขายของในตลาด 55+ ^^ ชูเรย์เรียกให้ริวคิช่วยด้วย (เรียกลูกค้า) ตอนแรกริวคิพูดแบบไม่เต็มเสียง (ไม่เคยนี่นา - -) แต่ชูเรย์บอกขึ้นว่าให้เสียงดังกว่านี้อีก



และแล้ว...ลูกค้าก็มามากมาย 555+ (เพราะหน้าตาของริวคิเป็นตัวเรียกลูกค้า ^^)



ชูเรย์พาริวคิมาที่บ้าน ก้าวแรกที่ริวคิมาถึงบ้านชูเรย์ก็พูดออกมาตรงๆว่าบ้านของเธอนี่จนจังนะ ชูเรย์จึงบอกว่าเสียมารยาทนะ ริวคิขอโทษ แต่ชูเรย์ก็บอกว่าเอาเถอะ เพราะมันเป็นแบบนั้นจริงๆ ช่วงนี้พอริวคิเข้าไปนั่งดื่มน้ชาในบ้านก็ถามว่าต้นไม้รอบๆนี่คือต้นซากุระหรือ แต่ไม่มีดอกเลย



ชูเรย์จึงเล่าให้ฟังว่าสมัยเมื่อ 8 ปีก่อน ที่เกิดสงครามขึ้นแล้วพวกชาวบ้านก็อดอยากมากมาย พวกชนชั้นสูงต่างก็ปิดประตูกันแน่นหนาทุกบ้าน ทุกๆวัน รอบๆรั้วมีแต่ชาวบ้านที่ร้องขอของกินอย่างน่าสงสาร หลายๆคนก็ตายไป พ่อของเธอกับเซย์รันพยายามที่จะฟื้นฟูสภาพบ้านเมืองให้ดีขึ้นแต่ก็ไม่มีอะไรที่พวกเขาสามารถทำได้เลย สิ่งเดียวที่พวกเธอมีอยู่คือสวนกับบ่อขนาดใหญ่ภายในบ้านของเธอ ซึ่งมันสามารถแบ่งผลไม้และปลาให้กับทุกๆคนได้ แต่เพราะเหตุนั้น ไม่มีปลาสักตัวหลงเหลืออยู่เลย และไม่นานนัก ผลไม้ก็หมดไปจากต้นซึ่งก็คือ มันไม่สามารถออกดอกได้อีกแล้ว เพราะพวกเรากินมันจนหมด มีคนตายมากขึ้นเรื่อยๆ ครั้งหนึ่งยายแก่ขอให้ชูเรย์เล่น erhu ของเธอเพื่อเด็กชายที่ตายไปจะได้อยู่อย่างสงบ ทุกๆวันเธอต้องเล่น erhu ของเธอ เล่นไปหลายครั้งจนมากเกินกว่าที่จะจดจำ มันเหมือนกับว่าเธออยู่เพื่อรอวันตายเท่านั้น เธอเคยคิดว่าทำไมถึงต้องมีชีวิตอย่างทุกข์ทรมานแบบนี้ด้วย ทั้งพ่อและเซย์รันผอมลงทุกวันๆ ซึ่งตอนนั้นชูเรย์กลัวมาก เธอฝันซ้ำแล้วซ้ำเล่าทุกวันว่าทั้งคู่จากเธอไปอย่างไม่มีวันกลับ แล้วเธอจึงหันกลับมาบอกริวคิว่า นั่นคือเหตุผลที่ทำไมเธอถึงเข้าไปในวัง เธอบอกว่าเธอร้องไห้เพราะเธอไม่มีกำลังมามากเกินพอแล้ว และหากมีสิ่งใดที่เธอทำได้ เธอจะทำ เธอไม่ได้หวังที่จะทำประเทศในรูปแบบที่ว่า ทุกคนจะอยู่อย่างมีความสุข ทั้งสุขและทุกข์มันแยกจากกันไม่ได้ และนั่นก็เป็นสิ่งที่องค์จักรพรรดิ์ไม่มีจำเป็นต้องรับผิดชอบทุกๆอย่าง ชีวิตของใครก็เป็นของคนๆนั้น ทุกคนก็มีทางเดินของตัวเอง แต่ก็มีบางครั้งที่เราไม่สามารถเลือกได้ ถ้าหากจักรพรรดิ์ทรงใส่พระทัยมากกว่านี้ บางเรื่องก็สามารถป้องกันได้ ริวคิจึงถามชูเรย์ว่า นี่คือเหตุผลที่เธอเข้าในวังหรือ ชูเรย์ตอบว่า เพราะมีหลายสิ่งที่ไม่สามารถทำได้หากว่าเป็นคนธรรมดาๆไม่ว่าจะพยายามเท่าไหร่ก็ตาม ซึ่งนั่นก็เป็นหน้าที่ของจักรพรรดิ์ที่จะต้องทำมัน ถ้าหากพระองค์ไม่ทำ แล้วใครจะทำ

"ฉันไม่รู้ว่าทำไมพระองค์ถึงไม่ทรงงาน แต่ในเมื่อพระองค์ทรงเป็นจักรพรรดิ์ มันเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้... พวกเราอยากให้พระองค์ทรงทำให้ดีที่สุด เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยน ฉันจะพยายามด้วยกับพระองค์ ถ้าพระองค์ตรัสว่าเพราะทรงเป็นโอรสองค์เล็ก และไม่ทรงคุ้นเคยกับการทำหน้าที่ ฉันก็จะช่วยด้วย ถ้าพระองค์รู้สึกไม่มั่นคง ฉันก็จะอยู่เคียงข้าง ถ้าพระองค์มีเรื่องจะทรงบ่น ฉันก็จะรับฟังทั้งหมด ถ้าพระองค์ทรงกันแสง ฉันก็จะร้องไห้ด้วย ฉันไม่ใช่ขุนนาง ดังนั้นจึงไม่ต้องทรงทำองค์ให้ดูดีตลอดเวลา หม่อมฉันไม่ได้มาเพื่อที่จะให้กำเนิดบุตร หรือมาตำหนิท่าน หม่อมฉันมาเพื่อที่จะสนับสนุนท่าน อยู่เคียงข้างและช่วยให้ท่านเป็นจักรพรรดิ์อย่างสมภาคภูมิ นี่เป็นสิ่งที่ฉันอยากจะบอกองค์จักรพรรดิ์ถ้าฉันได้เจอ แต่ก็ไม่มีโอกาสได้เจอเลย ดังนั้นหากว่าได้เจอล่ะก็ ฝากคำพูดนี้บอกพระองค์ทีได้ไหม แล้วฉันจะรอคำตอบอยู่ที่ห้องสมุดพรุ่งนี้ตอนบ่ายนะ"




ริวคิรับปากชูเรย์ว่าจะนำไปบอกจักรพรรดิ์ให้ (ก็นายน่ะแหละ - - ชูเรย์เค้ารู้แล้วเฟร้ยว่านายเป็นใคร) ชูเรย์บอกว่าน้ำชาเย็นหมดแล้ว เธอจะนำไปเปลี่ยนใหม่ให้ ซย์รันที่คอยติดตามเธอตลอดก็ตามไปด้วย เขาบอกว่า เธอทำดีที่สุดแล้ว เหตุการณ์เมื่อ8 ปีก่อน มันคงเนเรื่องที่เลวร้ายมากสำหรับเธอ




และแล้ววันรุ่งขึ้น ใครกันหนอที่มาหาชูเรย์ที่ห้องสมุด ^^

"เราชื่อชิ ริวคิ" ^^~ หลังจากที่บอกว่าตกลงที่จะยอมทำหน้าที่แล้ว จู่ๆริวคิก็กอดชูเรย์เอาซะอย่างงั้น ^^~

"ขอถามหน่อย ท่าน..ชอบผู้หญิงมากกว่าผู้ชายใช่ไหม" ซึ่งริวคิก็หยุดไปแปบนึงก่อนที่จะตอบว่าใช่ ^^!!! ชูเรย์ก็บอกว่างั้นคงไม่มีปัญหาอะไรที่ต้องห่วงสินะ และแล้วเธอก็แนะนำอารย์ที่จะสอนเรื่องราวต่างๆที่จำเป็นต้องรู



หุๆๆ อาจารย์สอนก็คือ...ท่านโคยูนั่นเอง ^^~

"เป็นเกียรติอย่างมาก ที่ในที่สุดก็ได้พบพระองค์เสียที ข้าชื่อ ลี โคยู"
"ทรงพยายามให้ดีที่สุดนะพะย่ะค่ะ" (ชูเอย์โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้) ซึ่งริวคิงงมากว่าทำไมชูเอย์ถึงมาอยู่ที่นี่
"งานของข้าพระองค์คือคุ้มครองท่าน แต่ก็..ได้ยินมาว่ามีใครบางคนแอบอ้างชื่อข้าพระองค์ไปใช้ ก็เลยตัดสินใจว่าจะลองสืบดูพะย่ะค่ะ" (ใครเอ่ยเอาชื่อชูเอย์ไปใช้ - -+ เหอะๆๆ)
"หม่อมฉันจะยัดทั้งหมด (วางกองเอกสารเป็นตั้งหมึมาบนโต๊ะ) ให้ท่านทั้งหมดตั้งแต่นี้ไป ดังนั้นเตรียมพระองค์ไว้ให้ดีนะพะย่ะค่ะ" (ดูสีหน้าโคยูจิ ^^!!)

จบตอนสองคร่าวๆ ค่ะ ^^ บางช่วงพิมพ์ยาวไปหน่อย..แต่ว่า..มันถือว่าสำคัญสำหรับเรานี่นา - - เรื่องนี้ที่ชอบอีกอย่างเพราะหลายส่วนมันแทรกคติไว้ด้วยแหละ แล้วมีสำนวนอยู่หลายตอนมากเลย (แน่ๆ ชื่อตอนส่วนใหญ่ก็เป็นสำนวนด้วย อยางชื่อตอนตอนนี้ ก็คือสำนวนที่ใช้ในเรื่องนั่นแหละค่ะ กบในบ่อย่อมไม่รู้จักความกว้างของทะเล - A frog inside a well dose not know the big sea (พิมพ์ญี่ไม่ได้ - - เครื่องบ้า เอาไปซ่อมเขาไม่ได้ลงฟ้อนต์ให้) ส่วนชื่อตอนแรกคือ There is always a backside to a good story)

credit
ที่มาของภาพ - http://muhootsaver.blogsome.com/category/1/anime/0-saiunkoku-monogatari/

ป.ล. - ถึงอ้อล์
ก็รออยู่แหละ หุๆ แล้วมาแปลให้ฟังด้วยล่ะ (วิ้งๆ - -+) ว่าแต่ คิดว่าฮารุกะ3 จะซาๆลงแล้วซะอีก - - หนักอีกแล้วเหรอ..?? เราคงรีวิวไปเรื่อยๆจนกว่าจะหมดที่มีแหละ อีกอย่าง ไม่รู้จะทำบล็อกอังกฤษเป็นอะไรด้วย ก็เลยคงเอาอันนี้รีวิวน่ะแหละ - -