No matter where we are..., we're connected

บลอควันนี้ขอบ่นหน่อยเถอะ สุดทน เกลียดมานนนนน..แง.. ใครก้อได้เอาชีวิตอันสงบสุขของเราคืนมาทีสิ...

ก่อนอื่น..ท้าวความนิด.. เนื่องจากบ้านเราต้องซ่อมแซมพื้นชั้นล่างใหม่หมด ก็นั่นแหละ.. เรียกคนงานมาทำ (รื้อปาเก้ทิ้ง ปูกระเบื้อง เปลี่ยนบัวพื้นใหม่ ทำเคาน์เตอร์ในครัวใหม่) จริงๆมันไม่อะไรหรอก ถ้าคนงานเขาไม่เอาหลานมาด้วย.. นี่แหละ ต้นเหตุที่พรากเอาความสงบสุขชองชีวิตที่บ้านเราปายยย ม่ายยยยยยยยยย (มันไม่เกินความจริงนะ ฮือ..คิดดูสิ ขนาดนี่เราอยู่ชั้นสองยังได้ยินเสียงมันลอยแว่ว ไม่สิ ไม่แว่วหรอก เสียงแหกปากร้องของมันดังขึ้นมาเลย โฮกกกกกกกกกกกกก)

เราเกลียดเด็กแบบนี้อ่า ฮือๆๆ ถ้าเด็กน่ารักๆแนวโลลิ-โชตะว่าไปอย่าง (อ้าวเฮ้ย คนละเรื่อง - -) นี่น่ารักก็ไม่น่ารัก แล้วตามป่วนเราอยู่ได้ ทำไมต้องตามเรา นี่เป็นเรื่องที่เราไม่เข้าใจอย่างยิ่ง ข้อแรก เราไม่ได้เล่นกะมันเลยนะ ข้อสอง ไปลูบหัวมันรึ หยอกมันเล่นก็เปล่า (เรา เกลียด เด็ก เข้าใจไหม - - พูดง่ายๆ เราไม่มีความรักเด็กในฐานะที่เป็นเด็กหรอกนะ ถ้าพูดรู้เรื่องก็ว่าไปอย่าง แต่ไอ้ชนิดพูดก็ไม่ฟัง เนี่ย ขอทีเถอะ ไปไกลๆ อย่ามาให้เห็นหัวเลย)

ก่อนอื่น ขอเสนอความป่วน แว่บแรกที่มันเห็นเรามันก็วิ่งเข้าหา แล้วก็เรียกพี่ๆๆๆ แล้วก็ตามมาด้วยคำถามเป็นชุด พี่ชื่อไร พี่อยู่ชั้นไรแล้ว พี่กินข้าวเหรอ หนูกินแล้ว (แล้วบอกชั้นทำต๊องไรยะ ชั้นก็ไม่ได้ชวนแกกินเฟร้ยยยยย) แล้วตามมาอีกเป็นชุด แต่ที่ไม่เข้าใจอย่างยิ่ง มันเอาชื่อแพรมาจากไหน(ฟระ) เรียกอยู่ได้ พี่แพรๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ชั้นไม่ได้บอกชื่อนี้ให้มันเลยนะ แต่มันถามชื่อหมา ก็บอกไปว่าแพรรี่ -*- ไอ้เด็กนี่มันจงใจเรียกเปล่าฟระ -*- รู้แต่เราแก้ให้มันใหม่ไม่รู้กี่รอบว่าไม่ได้ชื่อนี้ แต่มันก็ยังคง(เจือก)เรียกพี่แพรๆๆๆ อยู่นั่นแหละ กรรมของเราใช่ไหมเนี่ย เอาช่วงเวลาอันสงบสุขคืนมาน้า TT^TT

ที่สำคัญ ไม่ว่าเราจะไปอยู่ที่ไหนมันก็ตามติดอยู่ได้ ไม่เข้าใจ จะตามทำซากไร(ฟระ) มีครั้งนึงที่เราเดินหนีขึ้นข้างบน มันทำท่าจะขึ้นตามมาอยู่แล้ว ถ้าลุงมันไม่พูดว่า "ห้ามขึ้น" ขึ้นมาเสียก่อน แต่ไอ้เด็กนี่มันก็แหกปากร้องจะขึ้นตามเรามา พอลุงมันห้ามว่าขึ้นไม่ได้ มันก็เจือกชี้มาทางเราแล้วว่า "ทำไมทีพี่เขายังขึ้นได้เลย" (แล้วแกเป็นญาติฝั่งไหนของชั้นเรอะที่ต้องให้ขึ้นมาด้วย - - ที่สำคัญ แกเด็กบ้านนี้เรอะ จะขึ้นบ้านคนอื่นเขาน่ะ)

อีกข้อ ไม่เข้าใจมากกก ทำไมเวลาเรานั่งกินข้าวมันต้องมาเสนอหน้าลากเก้าอี้มานั่งมองเรากินฟระ แล้วมันก็บอกว่ามันกินแล้ว แล้วไมล่ะ ก็เรายังไม่กินนี่ฟร่า แล้วก็พูดอยู่นั่นแหละ พี่แพรๆๆๆ ชั้นไม่ได้ชื่อน้านนน โอ๊ย อย่ามาสร้างความปวดหมองให้เราได้ไหม แล้วพอบอกว่า นั่นน่ะ ไปเรียกหมาไป นั่นน่ะ แพรรี่ (แล้วเราก็ยกมือขึ้นเรียกแพรรี่มันมา) เจ้านี่มันปกตินิสัยคือ ชอบเล่นกับคนมาก พอมันเข้ามาเราก็ชี้ๆไปทางเด็กนี่เป็นเชิงว่าแขกน่ะ เล่นกะเค้าหน่อย มันก็เลยจะเล่นด้วย แต่ไอ้เด็กนี่มันดันกลัว วิ่งมาเกาะหลังเราเขย่าๆๆตัวเราอยู่นั่นแหละ แล้วก็ว่า หมาตัวโตๆ แพรรี่น่ากลัวอะไรมันก็ไม่รู้ แต่ไม่สนเฟ้ยยย ข้าวชั้นจะหกแล้ว แง่ง -*- อย่ากวนคนกินข้าวไหม สุดท้ายเราเลยรีบๆกินๆให้หมดๆไป แต่ปกติเราไม่กินเหลืออยู่แล้วไง ทีนี้พอดีรีบๆกินเลยกินกับข้าวไปจนหมด เหลือแต่ข้าวในจาน แต่ก็ เอาฟระ จะลุกแล้ว จะขึ้นไปชั้นสอง เอาชีวิตอันสงบสุขคืนมา อย่างน้อยมันก็ตามเราขึ้นไปไม่ได้เพราะโดนห้าม ไอ้เด็กนี่มันก็มอง "ทำไมพี่แพรกินไม่หมดล่ะ" (1. ใครชื่อแพรฟระ 2. ไม่หมดก็เพราะแกนั่นแหละ มากวนชีวิตชั้น) ก็เลยจัดการเอาซอสที่ใส่กับข้าวมาราดบนข้าวแล้วกวาดทีเดียวหมด พอใจมันยัง -*- แล้วก็เก็บจาน เดินขึ้น รำคาญเฟร้ยยย

เวรกรรมของชีวิตเรายังไม่หมด มีวันหนึ่งที่บ้านพื้นล่างต้องเทปูน ซึ่งพอเรากลับมาจาก ม. ก็ปรากฏว่า เขาเทปูนแล้ว ขึ้นชั้นสองไม่ได้ (ม่ายยยย) ไอ้เด็ก(เวร)นี่มันก็วิ่งออกมาหาเราตั้งแต่เราเปิดประตูหน้าบ้านเข้ามา แล้วก็ตะโกนลั่น พี่แพรรรรรรรรรรร (ใครพี่แพร ชั้นไม่รู้จักเฟร้ยยยย เว้นแต่พี่แพร คาเง็ตสึ แต่แกรู้จักเค้าเรอะ) มันไม่เท่านั้น วันนี้ดันมีเพื่อนมันมาด้วย พระเจ้า... บ้านหนูไม่ใช่สนามเด็กเล่นนะคะคุณน้าๆคนงานก่อสร้าง เอามางี้แล้วความสงบสุขของเราล่ะ แต่เพื่อนมันไม่เท่าไหร่ คงเพราะเราไม่ได้อยู่ให้มันได้ทันทำอะไรมั้ง กลับมาถึงก็เดินไปหาเอาบันไดพาดที่จะปีนขึ้นไปบนดาดฟ้าได้ ไม่ทนอยู่ข้างล่างเด็ดขาด -*- แต่ไอ้เด็กนี่ อีตอนนี้แหละที่เราจะด่ามันว่าอีเด็กเวร เพราะมันพูดขึ้นมาว่า "พี่แพร (อีกละ) จะปีนบันไดเหรอ ถ้าตกมาหนูจะหัวเราะให้" (ไอ้ -*- แกเป็นใครฟระมาพูดแบบนี้ น่าจับตีให้แดงไปทั้งตัวพร้อมส่งเข้าห้องมืดสักอาทิตย์ไหมเนี่ย -*-) ไม่รู้ไม่สน ใครจะว่ามันเด็กเราไม่รับรู้ เรารู้อย่างเดียว เราไม่ได้อยู่ในฐานะที่มันมีสิทธิ์มาพูดจาเล่นหัวเราแบบนี้ได้ แน่ๆ เราอายุมากกว่ามันรอบกว่า (มันอยู่ป.2 ในขณะที่เราอยู่ ปี2 -*-) แล้วสอง เราอยู่ในฐานะนายจ้างเฟร้ย... มันเป็นลูกหลานคนงานก็อยู่ในข่ายลูกจ้างล่ะฟระ แล้วพูดจางี้หมายความว่าไง ไม่ได้ถือยศฐาบรรดาศักดิ์นะ แต่เราเกลียดเด็กมารยาททราม -*- ไม่สนมันพูดบ้าอะไรก็เชิญ จะขึ้นชั้นสอง ไม่ว่ายังไง เราก็ไม่อยู่ชั้นล่างกับมันเด็ดขาด อีกอย่าง ถ้าปีนบันไดขึ้นไปแล้วตกลงมาเราจะยอมให้มันหัวเราะใส่ฟระ อย่างน้อยก็ลองแล้ว ที่สำคัญ ตกบันไดแข้งขาหักในบ้านตัวเองคงตลกพิลึก ในเมื่อสมัยเด็กๆเรานี่แหละปีนสนุกนักแหละ ชั้นล่างกับดาดฟ้า - - จบกับเด็กมารยาททรามวันนั้นไปที เพราะไม่ลงไปอีกเลยจนคนงานกลับไปหมด..

เมื่อวาน..มันไม่มา เรากำลังคิดว่ามันเป็นช่วงเวลาที่ดีของชีวิตจริงๆ แล้วคิดว่า ถ้ามันไม่มาจนบ้านเสร็จก็ดีมากกกก...

แต่ม่าย.. ไม่จริง วันนี้มันโผล่มาอีก โอ๊ย ลงไปกินข้าวมันก็ตามติดอีกแล้ว พี่แพรๆๆ (บอกกี่รอบว่าไม่ได้ชื่อแพร บอกแล้วว่าชื่ออะไรหัดจำมั่ง) แต่วันนี้มีงานฟูลเมทั้ลที่สยามเลยจะรีบไป ก็แหงอยู่แล้วว่าลงไปกินข้าวนั่นเราอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้ว ไอ้เด็กนี่ก็ลากเก้าอี้มานั่งข้างๆ ถามเชียว จะไปไหน ทำไมต้องไป ไปทำไม โอ๊ย..เรามีหน้าที่รายงานตัวกับมันเรอะว่าจะไปไหน ไปทำไม กลับกี่โมงเนี่ย นรกของชีวิตเราจริงๆ เราก็รีบๆกิน แล้วก็เดินค้นหารองเท้าที่จะใส่ ไอ้เด็กนี่ก็ตามมันเข้าไป ตามเราอยู่ได้ ตอนเรานั่งใส่รองเท้ามันก็มานั่งจ้องอยู่ได้ จามองหาอะไรฟระ -*- แล้วคนงานเขาก็เรียกให้ไปอยู่เฉยๆ อย่าไปกวนพี่เขา (ขอบคุณมากค่า ที่ยังเห็นหัวอกเราบ้าง) แต่ไอ้เด็กนี่มันไม่ยอม บอกว่าไม่เอา หนูจะมองพี่แพร (ใครพี่แพรฟระ แล้วเราเป็นสัตว์หายากเรอะ ที่แกต้องมามองเนี่ย -*-) พอใส่เสร็จเราเลยรีบเดินออกจากบ้านไปเลย ไอ้เด็กนี่ก็ตะโกน พี่แพรจะไปแล้วเหรอ (เวร จะจำชื่อชั้นเป็นแพรให้ได้ใช่ไหม ขนาดน้ามันแก้ให้มันยังเจือกเรียกแต่พี่แพรๆๆ ไอ้เด็กเวรนรกนี่มันจงใจหรือเปล่าฟระ ก็บอกแล้วว่าไอ้แพรรี่มันชื่อหมา อยากเรียกแพรไปหามันโน่น มันก็มาเสนอหน้าเจือกเรียกเราว่าพี่แพรๆๆๆๆ เนี่ย จงใจเปล่าฟระ)

ออกจากบ้านนี่สวรรค์ - - ไปนั่งปรับทุกข์กับอ้อล์ โฮก ชั้นล่ะอยากฆ่ามันจริงๆ แม่เราบอกนักหนาว่าอย่ากลับเย็น เอาน่า ไม่เย็นหรอก (คิดในใจ กลับมาเร็วเราก็เจอไอ้เด็กนี่ดิ กลับมาไม่เย็นมาก แต่เย็นพอที่ไอ้เด็กนี่ไม่อยู่ก็พอแล้ว)

จริงๆอยากตีมันมากกกเลย.. แต่คติมันมีอยู่ว่า มันยังเด็กอยู่นะ ช่างๆเขาไปเถอะ (เรามักจะโดนว่าบ่อยๆเวลาจะเอาเรื่องกับลูกพี่ลูกน้องที่มีศักดิ์เป็นน้องเรา) เราไม่เข้าใจ ทำไมล่ะ เด็กแล้วทำไม เด็กทำอะไรก็ไม่ผิดเหรอ แล้วคนเป็นพี่นี่ต้องให้อภัยมันตลอดเลยเหรอ มันไม่ยุติธรรมเลยนะ ตั้งแต่เด็กๆแล้วที่ไอ้น้อง(ลูกพี่ลูกน้อง) มันทำของเล่นเราพังชิ้นแล้วชิ้นเล่า ไม่วายไปขโมยเครื่องคิดเลขบ้านน้าไปอีก แล้วน้าก็มาทวงกับเรา หาว่าเราเอามา มันอะไรล่ะ เราไม่รู้เรื่องสักหน่อย ไม่โทรไปหาน้าอีกคนล่ะว่ามันเอาไปหรือเปล่า สุดท้ายเขาก็ไม่โทร แต่หลังจากนั้นหลายอาทิตย์ น้าเขาไปเจอมันตกอยู่ในรถเขา (น้าคนที่เป็นแม่น้อง(ลูกพี่ลูกน้องเรา) คนนั้น) สรุปว่ามันหยิบไปจริงๆด้วย แล้วไง คำขอโทษเราล่ะ เราโดนดุโดนว่านะ ไม่มีสักคำ เฮอะ แล้วมันก็ไม่โดนว่า ยุติธรรมจริงๆ ทั้งๆที่ตอนนั้นเราอยู่ป. 1 เองแท้ๆ แต่เราเริ่มเกลียดเด็กนิสัยทรามๆมาตั้งแต่นั้นแหละ แล้วก็ไอ้น้องคนนี้แหละ ทำของเราพังหลายชิ้นมาก เวลาพี่สาว(ลูกพี่ลุกน้องเราอีกคน) หลับอยู่ในห้อง มันเอากรรไกรไปตัดผมพี่เค้าซะแหว่งเลย พี่เขาตื่นมาตกใจมาก มันยังมีหน้ามาพูดอีกนะว่า ลองหลับอีกสิ หลับอีกจะตัดอีก แล้วไง แม่มันก็ไม่ว่า แม่ไม่เคยว่ามันเลย เราไม่ค่อยชอบน้าคนนี้เลย ตามใจลูกตัวเองเสมอ หนนึงที่ทำของเล่นเราพัง เราร้องไห้จะเอาคืน น้าคนนี้ให้เงินใช้มา แต่แค่ 20 บาท เขาบอกว่ามันเก่าแล้ว เอาไปแค่นี้แล้วกัน ทำไมล่ะ หนูจะเอาแค่นี้ก็ได้นะ แต่น้าสั่งสอนลูกน้าหน่อยสิ น้าไม่ว่าเลยน่ะสิ เราถึงไม่ชอบ ตอนทำพังเขาก็ไม่ว่าลูกเขานะ ตอนเราร้องไห้เขาก็แค่เนี้ย เงิน 20 บาท (ตอนนั้นเราอยู่ป.3) ซึ้งใจมาก ขอบคุณค่ะ ทำได้แค่เนี้ย ไม่ได้ช่วยปลอบใจสักนิดเลย

ถ้าจะเปลี่ยนได้นะ ขอสักเรื่องเถอะ สังคมนี้ช่วยทำอะไรก็ได้กับคำว่า ก็ยังเด็กอยู่นี่ ปล่อยๆเขาไปเถอะ ยังเด็กอยู่ เขาไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร นี่..เด็กน่ะ ไม่ปลูกฝังแล้วเขาจะได้เรื่องไหม อยากจะลากไอ้พวกผู้ใหญ่แบบนี้ไปดูโรงงานช็อคโกแลตให้หมดเลย เด็กมันจะเป็นไงเพราะไอ้การเลี้ยงดูนะเฟ้ย การจะมีหัวคิดหรือไม่นั้นพ่อแม่มันสั่งสอนอบรมมาแบบไหนล่ะ แล้วอีเรื่องที่จะมาคิดแทนเด็กว่า แบบนี้ไม่ได้ แบบโน้นไม่ดี ตายแล้ว การ์ตูนสมัยนี้เน้นแต่ฉากโป๊(มาอีเรื่องเดิม) ไม่ด๊ายไม่ได้ ต้องห้ามเด็กอ่านการ์ตูนเนี่ย ขอเถอะ โตเป็นผู้ใหญ่แล้วมีสมองไหม ถ้าเด็กเขามีวิจารณญาณเอง เจขาอ่านแล้วจะไปก่อเรื่องอะไรไหม ถามจริงๆ มีข่าวเด็กป.6 ข่มขืนเด็กป.4 นี่เพราะการ์ตูนโป๊เหรอ เห็นมีแต่เลียนแบบหนัง เลียนแบบละคร แล้สทำไมล่ะ ถามจริงๆ ใครเป็นคนเลี้ยงเด็กให้ออกมาเป็นแบบนี้ ไม่ใช่พ่อแม่เหรอ..?? โอเค เรายอมรับว่าถ้าบางที เด็กบางคนมันจะเลวแม้พ่อแม่จะสั่งสอนมันก็จะเลวเนี่ย มันก็มี แต่บลอคใหญ่ของนิสัยเด็กมาจากพ่อแม่นะ ถึงไม่ใช่พ่อแม่ก็สังคมรอบตัวแหละ สมัยนี้พ่อแม่ทำงานนอกบ้าน ทิ้งเด็กอยู่แต่กับบ้าน ไม่มีเวลาแม้แต่จะเจอหน้า เด็กมันจะทำอะไรล่ะนอกจากเปิดทีวีดู สิ่งที่ทีวีเสนอนั้นก็จรรโลงจิตใจตายล่ะ ละครเรื่องไหนบ้างที่ไม่มีฉากรุนแรง เราเห็นอยู่เรื่องเดียว อยู่กับก๋ง - -

ปวดหัวจริงๆเลยเฟร้ยยยย เมื่อไหร่บ้านจะเสร็จๆ เด็กนี่จะได้ออกไปจากชีวิตชั้น -*-

ขออภัยที่บ่นมายาวนาน แต่สุดทนแล้ว โมโหมันมากจริงๆนะเนี่ย แต่ครั้นจะทำอะไรมัน ก็ติดอยู่ที่กรอบนั่นแหละ เขายังเด็กอยู่ ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร อย่าอะไรมากเลย แม่เราก็พูดแบบนี้แหละ อีตอนที่จะมีเรื่องกับไอ้ลูกพี่ลูกน้องนั่นก็โดนพูดมาแบบเนี้ย ยุติธรรมสิ้นดี