ดวงใจดวงนี้จะมีคำใดบรรยายได้หนอ

และแล้วในที่สุด วันนี้ก็เวียนมาครบอีกปีแล้วสิ..
10 ปีแล้วสินะ.. นับจากวันนั้น... 14 ก.ค. 2538

ช่วงเวลาที่ดูเหมือนจะยาวนาน แต่มาถึงตอนนี้กลับดูสั้นจังเลย สงสัยเพราะเป็นการมองย้อนไป ไม่ใช่มองไปยังอนาคตข้างหน้าล่ะมั้ง..

ป่านนี้.. พ่อ.. จะอยู่ที่ไหนนะ..?? เราไม่รู้หรอก ก็ใครจะรู้ล่ะ ว่าดวงวิญญาณที่ตายแล้วไปที่ไหนกันแน่..?? สวรรค์รึ..?? นรกเหรอ..?? หรือสูญสลายไปพร้อมกับร่างกายกันล่ะ..??

แต่.. ไม่ว่ายังไง จนแม้ตอนนี้ ก็ยังจะบอกว่าพ่อเป็นพ่อที่ดีมากของลูก...
แม้ว่า... ตอนนี้ เราจะนึกหน้าพ่อไม่ค่อยออกแล้วก็ตาม.. หากว่าไม่มีรูปให้ดู ก็คงจะลืมหน้าไปเสียแล้ว แต่ถึงอย่างนั้น.. ก็ไม่มีรูปพ่อในบ้านหลังนี้ให้ดูมากนักหรอก หลังจากที่พ่อจากไปอย่างไม่มีวันกลับ.. มันถูกเผาไปเสียเกือบหมด จนตอนนี้.. เรา.. เริ่มนึกหน้าพ่อไม่ออกแล้ว.. พ่อเวลายิ้มเป็นยังไงนะ เวลาเล่นกับเราล่ะ..?? รูปที่มีอยู่ มีแค่พ่อเมื่อยามใส่เครื่องแบบเท่านั้น

แค่อยากบอกพ่อว่า.. วันนี้ ผ่านมาครบสิบปีแล้วนะคะ พ่อจ๋า.. หนูโตขึ้นเยอะแล้วนะ.. นิสัยหลายๆอย่างก็เปลี่ยนไปด้วย.. แต่ก็มีอยู่อย่างหนึ่ง หรือหลายๆอย่างที่แก้ไม่หายเสียที อย่างพวกอายต่อกลุ่มคนหมู่มากเนี่ย.. และเสียงก็ไม่ยอมโตตามอายุเลย

ก่อนพ่อจากไปช่วงเวลาสองเดือนก่อนหน้านั้น เราไม่ได้อยู่ใกล้พ่อเลย.. เพราะเป็นช่วงโรงเรียนเปิดเทอม หนสุดท้ายที่เห็นหน้าพ่อ พ่อไม่ได้พูดอะไรเลย พ่อหลับอยู่ แล้วปากก็ใส่เครื่องช่วยหายใจด้วย ไม่ได้บอกลาแม้ครั้งสุดท้ายที่เจอหน้ากันนั้น..

มานั่งนึกเสียใจในเรื่องอดีตอย่างนั้นตอนนี้ก็ใช่ที่..

แต่พ่อจ๋า.. หนูไม่ได้บอกรักพ่อก่อนที่พ่อจะเสียเป็นเวลาหลายเดือนมากเลยนะคะ พ่อเข้าโรงพยาบาลอยู่เกือบปี คำพูดที่ทำให้หนูดีใจมากที่สุดตอนนั้นคือ พ่อสัญญาว่าจะพาไปเที่ยว หลังจากที่พ่อหายป่วยออกจากโรงพยาบาล ซึ่งไม่สามารถเป็นจริงได้จนบัดนี้

เสียใจ ที่ไม่ได้แม้แต่บอกลา หรือเจอหน้ากันสั่งเสียครั้งสุดท้าย...

งานศพพ่อ... เราไม่มีแม้แต่เสียงพูด ทั้งที่จริงเป็นเรื่องปกติสำหรับเราที่เจ็บป่วยได้ตลอดทั้งปี.. แต่ทุกที พ่อจะเป็นคนรักษาให้ แต่หลังจากนี้ ไม่อีกต่อไปแล้ว....

น้ำตา.. ไหลทุกคืน.. หลายคืนหลังจากคืนวันที่รู้ข่าวว่าพ่อไม่อยูกับเราอีกแล้ว...

เสียใจ.. ตามความคิดเด็กในตอนนั้น พ่อไม่รักษาสัญญาที่ให้ไว้ว่า จะอยู่ด้วยกันตลอดไป..
ทั้งที่ตอนนี้ ก็รู้แล้ว ใครล่ะ ที่ห้ามความตายได้..??

แต่หนูดีใจให้กับพ่อ.. พ่อดูท่าทางทรมารมาก ตอนพ่อป่วย พ่อบ่นปวดหลังตลอดเวลา แล้วไหนสุดท้ายก็ต้องใส่เครื่องช่วยหายใจ ถึงกระนั้น กว่าทางโรงพยาบาลจะหาต้นตอความเจ็บป่วยพ่อพบ มันก็.. สายไปเสียแล้ว

บางที การตายอาจจะดีสำหรับพ่อ.. ที่จะได้พ้นจากความเจ็บปวดนี้.. ปอดพ่อเสียพร้อมกันทีเดียวสองข้าง ไม่มีทางเลยที่จะช่วยได้... มันอาจจะดีก็ได้ ถ้ามันจบไปอย่างรวดเร็ว

สุดท้ายนี้ ในวันนี้ แค่อยากบอกว่า.. จนถึงวันนี้ หนูก็ยังรัก..พ่อนะ.. ไม่ว่าพ่อจะอยู่ที่ไหนก็ตาม..

อืม.. จบบลอคเรื่องของวันนี้ อ๋อ แล้วก็ สุขสันต์วันชาติฝรั่งเศสด้วยนะคะ วันนี้ตรงกับวันชาติฝรั่งเศสพอดี นะคะพ่อ..

ก็.. แค่อยากบอกกับคนอื่นๆที่เข้ามาด้วย.. ว่า อย่าลืมนะ.. บอกว่ารัก ตอนที่ยังมีชีวิตอยู่น่ะดีกว่าบอกไม่รู้กี่ร้อยครั้ง ตอนที่ตายแล้วนะคะ ไม่มีใครรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเมื่อไหร่.. เรื่องที่อยากทำ เรื่องที่อยากพูด ทำเสียก่อนที่จะสายไปดีกว่านะ