ดวงใจดวงนี้จะมีคำใดบรรยายได้หนอ

หาเรื่องอับบลอค เลยนึกเรื่องนี้ขึ้นได้ Today to die 55+

เรียน English Structure อ่าน้า.. อ.เล่าให้ฟังเรื่อสำเนียงต่างๆที่แตกต่างกับไปของระหว่าง อังกฤษแบบบริติช อังกฤษแบบอเมริกัน และสุดท้าย อังกฤษแบบชานเมือง หรือส่วนใหญ่ของทางแถบออสเตรเลียนั่นเอง

เรื่องมีอยู่ว่า.. สำเนียงของคนทางออสเตรเลียเนี่ย อะไรที่ออกเสีย เ - ย์ เนี่ย เขาจะออกเสีย - าย แล้วอ.ก็เล่าให้ฟังว่าเมื่อนานมาแล้ว มีคล้ายๆประมาณว่าหมอสอนศาสนามา แล้วมาอยู่ที่ ม. เรา (ก็ไม่รู้เหมือกันแฮะ เขามาสอนอังกฤษพวกนิสิตที่นี่ด้วยมั้ง) แล้ววันที่เขาจะกลับน่ะ เขาก็โทรมาลาอ. (คือห้องพักอ. น่ะ ก็มีอ.อยู่กันหลายคนใช่ม้า.. แล้วก็มีอ.อีกคนรับโทรศัพท์) แล้วเขาก็พูดว่า "I'm going today. " แต่นะ บอกแล้วนี่ว่าสำเนียงของเขาไม่ได้ออกชัดแบบนี้ คนฟังเลยเพี้ยนกลายเป็น "I'm going to die." แตกตื่นใหญ่ (ก็น่าจะตกใจอยู่หรอกค่ะ จู่ๆโทรมาบอกว่า ฉันกำลังจะไปตายเนี่ยนะ..เหอๆ)

เรียน Linguistic ง่วงมากเลยอ่า แต่ก็ไม่ค่อยง่วงเท่าไหร่ท้ายๆ อ.เอาแผ่นใสมาให้ดูเรื่องท่าเต้นของผึ้ง รูปวงกลมบอกว่าน้ำหวานอยู่ไม่เกิน 10 เมตร เป็นเลขแปด น้ำหวานอยู่ 10-100 เมตร ท่าปัดไปปัดมา มากกว่า 100 เมตร ความกระตือรือร้นในการเต้น ยิ่งมีมากแสดงถึงปริมาณน้ำหวานที่มีมากตามไปด้วย ฟังดูแล้วทึ่งเนอะ ว่าคนไปดูท่าทางภาษาผึ้งออกด้วย น่านับถือจัง (รู้ไหมเราเรียนวิชาอะไร เราเรียน ภาษาศาสตร์อยู่จ้า เหอๆ - -+ มีภาษาผึ้งด้วยเนอะ 555+)

อ.บอกว่า รอวิทยากรอยู่ด้วย เขาจะมาสอนบทที่ 3 (ถ้าตาไม่ดู หูไม่ฟัง) หรือว่าง่ายๆ บทเรียนเรื่องภาษาเบรล และภาษามือนั่นเอง (น่าสนๆ เราจำท่าภาษามือได้ไม่เท่าไหร่หรอก แต่จำได้ท่าหนึ่ง ฉัน ชอบ เธอ สงสัยต้องดูละครเกาหลี(หรือญี่ปุ่นนะ) เรื่อง ฉัน เธอ กับวันฟ้าใสน่ะ) ที่ว่าน่าสนคือ คิดว่าอยากลองรู้ดู ว่าภาษามือเขาทำท่ากันยังไง เราพอรู้แค่ไม่กี่ท่าเพราะอาศัยเรียนพักลักจำ ส่วนหนึ่งก็เมื่อก่อนตอนเด็กๆ เวลาดูที่วีพวกข่าวหรืออะไรสำคัญสักอย่าง บางช่องเขามีสี่เหลี่ยมๆเล็กๆมุมล่างจอ แล้วมีคนมานั่นทำภาษามือไง เหอๆ ตอนเด็กๆถามแม่ว่าเขามานั่งทำอะไรตรงนั้น แม่บอกว่ามาทำท่าให้คนที่ไม่ได้ยินเขาเข้าใจในเรื่องที่พูด (ตอนนั้นก็นึกอยู่ว่า แล้วถ้าเราอุดหู เราจะดูท่าทางนั่นเป็นคำพูดได้หรือเปล่า แต่.. ดูไม่ออกค่ะ แหะๆ)

จะว่าไป ตอนเด็กๆสงสัยจะตาย เพราะแม่บอกว่า ถ้าหูหนวกก็ต้องเป็นใบ้ด้วย.. เราก็งงๆ หูหนวกจะเป็นใบ้ได้ยังไง แล้วคนเป็นใบ้นี่ต้องหูหนวกไหม..?? แล้วเราจะรู้ได้ไงว่าคนเป็นใบ้เขาหูหนวกหรือเปล่า เขาบอกเราไม่ได้ไม่ใช่เหรอ..

สุดท้ายก็คนตาบอด น่าทึ่งจัง เขาเรียนรู้ภาษาเบรลได้ทั้งที่เขาก็มองไม่เห็น.. เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคำไหนเขียนยังไง แต่เขาเรียนภาษาเบรลได้นี่ก็เก่งเนอะ (ถ้าลองจับใครสักคนมานั่งปิดตา แล้วให้คลำตัวอักษรที่ประกอบมาเป็นคำ เขาจะรู้ไหมหนอ)

วันนี้กลับมาก็แวะเดอะมอลล์ โทรเข้าบ้านเพราะแม่บอกว่ากลับมาแล้วให้โทรมา จะได้ออกไปซื้อของที่ซุปเปอร์ โทรเข้ามา แม่ถามว่ามีอะไร..?? อ้าว..ท่านแม่ขา.. ก็จะมาเดอะมอลล์ไม่ใช่เหรอ มาถึงแล้วน้า...

สุดท้ายเราก้อต้องไปนั่งรอคอยฆ่าเวลาที่แมคฯจนได้ (กินอีกแล้ว - -) กินจนเกลี้ยงจริงๆ น้ำแข็งไม่เหลือสักก้อน - - (นิสัย..นะ ไหนจะลดไม่ใช่เรอะ กินแบบนี้เนี่ยนะ) ทำไปนั่งทำแบบฝึกหัดไป - - (เบลอๆ บลาๆ อังกฤษเต็มหัว...)

ท่านแม่มาถึงก้อเดินซุปเปอร์ต่อ..

วันนี้ใส่รองเท้าคู่ใหม่แล้ว (หลังจากทำน้องรหัสตัวเองหลงนึกไปว่าเราอยู่ปี1 555+ ตอนเอาขนมไปให้น้องเฉลยรหัส น้องเขาว่านึกว่าพี่อยู่ปี1 เหอๆ - -) ไปเดินเลือกซื้อกับอ้อล์เมื่อวันเสาร์ (และเดินพาหุรัดกะสะพานเหล็กด้วย) แต่รองเท้าซื้อที่ฟิวเจอร์จ้า.. (วันลากอ้อล์แห่งปี เหอๆ..แหมๆ ไม่ได้เดินกะเราบ่อยๆนี่นา.. ออกมาก็ไปให้ทั่วๆสิ - -+)

ได้คู่สีชมพูมา (หลังจากลองคู่ครีมให้อ้อล์ดู แล้วโดนว่าเหมือนสัตว์ชนิดหนึ่งที่อยู่ภูเขาหิมาลายัน เหอๆ..ขอบคุณค่า... ขอบคุณจริงๆ บิ๊กฟุตรึไง) แม่โทรมาถามว่าได้รองเท้าหรือยัง บอกว่าได้คู่สีชมพูมา แม่ถามว่าใส่ไปม.ได้เหรอ แหง่ะ - - เค้าใส่กันมากกว่านี้ก้อมีค่ะ.. แง้ว.. ไม่ใช่ชมพูดแป๊ดสักหน่อย อีกอย่าง... เหอๆ.. ท่านแม่ถามว่าไม่เอาแคทชูสีดำเหรอ เหอออออ ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย..... ไม่มีทางใส่เด็ดขาด สุดแสนจะร้อน อับ และเจ็บระบมเท้า..แง่ง - -* เรายอมใส่พิธีเดียวคือ.. รับเสด็จ หรืออื่นๆใดๆที่เกี่ยวของกับพิธีการ - -+