No matter where we are..., we're connected

อ่ะแฮ่ม รู้สึกว่าหลังๆนี้บลอคเรานี่จะกลายเป็นที่บ่น+ระบายอารมณ์ไปเยอะแล้วแฮะ งั้นวันนี้มาบ่นต่อดีกว่า (ซะงั้นนะ - -) ปัญหาของชาวกรุงเทพ(ผู้ไม่มีรถขับ หรือยังขับรถไม่ได้เช่นเรา หรือขี้เกียจขับก้อเถอะ)งับ รถเมล์ - - (รวมหมดนะ รถ ขสมก. รถร่วมฯ) แต่ไม่เกี่ยวกะที่เป็นข่าวอยู่หรอก อันนี้เราแค่จะบ่นน่ะ (เรื่องนั้นก็สู้ต่อไปกันนะคะ คุณส. - - //)

(ไปมหาลัยวันนี้ไปเอาใบลงทะเบียน เสียเวลาอยู่บนถนน+รอรถทั้งหมด 2 ชั่วโมง กว่าจะไปถึง เฮ้อ - -)

เอาล่ะ มาเริ่มกัน

เคยไหม..?? กะการที่เมื่อขึ้นไปบนรถเมล์ แล้วเจอลูกของคุณกระเป๋า (หรือเรียกอย่างเป็นทางการว่า พนักงานเก็บสตางค์) มันนั่ง (หรือส่วนใหญ่ นอนเอกเขนก) บนเก้าอี้ผู้โดยสาร ทำให้ไม่มีที่จะนั่ง (แง่งๆๆๆ)

ที่จริงก็(พอจะ)เข้าใจหรอกว่าเด็กยังเล็กอยู่ แต่นะคะ นี่บนรถโดยสารประจำทางนะคะ ไม่ใช่รถส่วนตัวที่คุณจะเอาลูกมานอนเอกเขนกแบบนี้ แล้วแทนที่เอามาแล้วจะจับให้เด็กนั่งเรียบร้อยที่ข้างๆคนขับ เปล่าเลย ให้ไปนอนอยู่นั่นแน่ะ กินไป2ที่นั่ง - - เห็นแล้วอยากถีบตกเก้าอี้เหลือหลาย -*- ก็นะ ก้อต้องยืนดิ - - ไม่มีที่นั่งนี่ฟ่า แล้วคุณพนักงานเก็บสตางค์ก็แสนดี ไม่เรียกให้ลูกคุณนั่งดีๆเลย -*-

แถมรถสายที่เรานั่งไปม.ก็มาสุดแสนจาเร็วม๊ากมากกกก... ประมาณว่ารอไปเถอะ ครึ่งชั่วโมงถึงหนึ่งชั่วโมงจะมาสักคัน - - (ตอนเย็นไม่ต้องพูดถึง บางทีมาแล้วแต่ไม่มีที่แม้แต่จะยืน เลย..นะ โดนปล่อยให้รอคันต่อๆไปอยู่นั่นแหละ - -) ถึงกระนี้ เราก็ได้ยินคนขับบ่นบ่อยๆอยู่นั่นแหละ ว่าคนน้อย..เปลี่ยนไปขับสายอื่นก็ดี (เราก้อนึกในใจ เฮ้ยยย.. เปลี่ยนไปสายอื่นงั้นรถที่เราจะนั่งก้อหายไปอีกคันดิ แค่ปัจจุบันนี้ยังน้อยไม่พอเรอะ)

แล้ว.. เราไม่ค่อยจะว่ากระเป๋านักหรอกนะ เรายอมรับว่า หลายคนก็ดี (ในสายที่เรานั่งนะ) มีไม่ค่อยดีแค่ไม่กี่คนเอง - - แน่ๆว่าเราขึ้นรถแบบต้องเสี่ยงดวงมาก โดยเฉพาะขากลับ ต้องเสี่ยงว่า มันจะขับไปถึงจุดที่เราจะลงไหม (ไม่งั้นก็โดนส่งลงกลางทางเพราะไปไม่ถึง แล้วคันต่อๆไปก็เรียกแสนลำบากลำบน มันไม่เข้าป้ายก็มี ฮือ แงๆๆ เราก้ออยากรีบกลับบ้านนะเฟ้ย...-*-) ที่ว่ากระเป๋าหลายคนดีก็คือเขายอมให้เรานั่งไปถึงจุดๆหนึ่งที่เรียกรถต่อได้ง่ายกว่า (ถ้าซวยก็โดนลงป้ายถัดจากที่เรียกนั่นแหละ แต่เผอิญมันขาลงจากสะพานไง แล้วไอ้คุณคนขับรถมันก็ขับชิดขวาซะแบบว่า เรากวักมือเรียกอยู่น้า เห็นมั่งม๊ายยยย อย่าเลยไปแบบนั้นดิ)

เอาล่ะ มาต่อเรื่องผู้โดยสารมั่ง - - แบบว่าหลายคนนี่..ว่าไงดี เห็นแก่ตัวก็เหมาะอยู่นะ เราเจอกรณีน่าหมั่นไส้อยู่หลายกรณีอยู่

1. ตอนนั้นรู้สึกเราจะไปไหนสักแห่ง ไม่ค่อยแน่ใจแต่คิดว่าคงจะเป็นแถวสยามมั้ง รถคันนั้นแน่นมากๆๆๆๆ ทีนี้เราเห็นคุณยายคนหนึ่งยืนอยู่ไม่ไกลจากเราเท่าไหร่ แล้วผู้ชายที่เขานั่งอยู่เขาก็ลุกให้คุณยายนั่ง แต่ทว่า... มีเอ่อ..เด็กผู้ชาย (ก็ไม่เด็กเท่าไหร่ เท่าๆกะเราตอนนั้นน่ะมั้ง น่าจะราวๆ16-17) รีบแทรกไปนั่งเฉยเลย.. คือทั้งคุณยายกับคนที่ลุกให้นั่งเขางงมาก ซึ่งผู้ชายที่เขาลุกให้นั่งก็เดินไปสะกิดเด็กคนนั้น แล้วก็ชี้มาที่คุณยายแล้วพูดทำนองว่าเขาลุกให้คุณยายนั่ง ก็ดีที่เขายอมลุกให้นะ แต่ที่เราได้ยินบางคนเล่ามา บางคนหน้าหนาอ่ะ ไม่ลุกให้ก็มีขนาดว่าคนที่เขาลุกให้นั่งไปบอกนะ

2. อันนี้เราบ่นเองอ่ะ ไม่เข้าใจเลย (อันนี้ขอหยาบเล็กน้อยนะ) (ไอ้)คนผู้สูงอายุที่แสนจะเอาแต่ใจ คือวันนั้นเรานั่งกลับจากโรงเรียน แล้วประกอบกับว่าวันนั้นพระพิรุณทรงโปรด ฝนเทลงมา มันก็ปกติที่จะปิดหน้าต่างอ่ะนะ แต่พอทีนี้ที่ฝนเริ่มซา เหลือแค่ปรอยๆ ทีนี้ล่ะ (ไอ้) คุณผู้สูงวัยก็เริ่มเรื่องมากทันที (เรานั่งริมหน้าต่างน่ะนะ แล้วเขายืน) ก็แหม บ่นใหญ่เชียว บ่นกับกระเป๋า ว่านี่นะ อากาศก็ร้อนอบอ้าว แล้วดูสิ ยังจะปิดกระจกไว้อีกทำไมก็ไม่รู้ สงสารคนยืนมั่งสิ อากาศร้อนๆเปิดหน้าต่างจะได้ระบาย (เราก็มองหน้าแบบ โห แก่แล้วบ่นใหญ่นะลุง) แกก็บอกให้เราเปิดหน้าต่าง เราก็ไม่ค่อยอยากเปิดนักหรอก แต่กระเป๋าเอื้อมมือมาเปิดให้(ตามใจลุง) เราก็นะ เอ้อ เปิดจนได้ ทีนี้ล่ะซวยสิลุง (เราน่ะซวย ลุงไม่ซวยหรอก น้ำกระเด็นถูกลุงที่ไหนล่ะ มันโดนช้านนน) นั่นแหล่ะ เปิดปุ๊บได้เรื่องเลย รถมันวิ่งกันช้าๆเบาๆกันซะเมื่อไหร่ล่ะ ใช่มะ แล้วทีนี้.. ฝนตกน้ำมันก้อขังที่ถนนใช่มะ แค่น้ำฝนกระเซ็นเปียกเราน่ะไม่ท่าไหร่ แต่ไอ้น้ำที่โดนเราเต็มๆมันไม่ใช่น้ำฝน แต่เป็นน้ำขังที่ถนน -*- รถมันวิ่งกันดีมากกกก คือน้ำกระเซ็นใส่หน้าเราเต็มๆ เราก็นะ หันไปมองลุงแก แต่ลุงแกไม่มองเรานี่ฟ่า แล้วเราก็เลยเอื้อมมือปิดหน้าต่างเหมือนเดิม แล้วนั่งไม่รู้ไม่ชี้ต่อไป ทีนี้ลุงแกจะบ่นอีกก้อช่างลุงแก คิดว่าตัวเองเดือดร้อนคนเดียวหรือไง คนอื่นเขายังทนกันได้ แต่ทำไมลุงแกไม่ยอมทน.. พอเปิดหน้าต่างลุงแก(เย็น)สบาย แต่เราอะไรล่ะ เปียก+สกปรกเรอะไง

3. ขาไปโรงเรียนวันหนึ่งที่รถแสนจาแน่นนนนนนนนนนน (ปลาอัดกระป๋อง - -) ในที่สุดการรอคอยของเราก็ประสบผลสำเร็จ คนที่นั่งข้างๆที่เรายืนเลกพอดี (โอ้ ในที่สุดเราก้อจะได้นั่ง.. จะได้เอากระเป๋าที่หนักร่วม4 กิโลวางได้สักที) แต่เปล่าหรอก เขาลุกไป แล้วก็มีผู้ชายที่ไหนไม่ร้ แทรกมาแย่งเรานั่งเฉยเลย -*- เอ้อ เด็กก็ไม่เด็กแล้วนะพี่ ทำงานแล้วด้วย นี่ไม่หน้าหนาหน้าทนไปหน่อยเหรอคะ คือพี่แกไม่นั่งเปล่านั่งแล้วหลับไปเลยอีกตะหาก แย่งเด็กนั่งสบายนักหรือไง (ตอนนั้นเราอยู่ม.3) อย่างน้อยหัดรู้จักช่วยถือกระเป๋าสักนิดก็ไม่ว่านะคะ แต่นี่อะไรเนี่ย เฮ้อ ชีวิต - - ยืนไปจนถึงโรงเรียน มือแดงๆ เหอะๆ

4. เคยเจอไหม พวกหลับน่ะ จริงๆนั่งหลับเฉยๆไม่ว่าหรอก - - แต่ไอ้นี่มันหลับแล้วสัปหงกด้วย อยากจับหัวมันไปโขกกระจกจัง ก็ๆ.. คิดดูดิ มันเล่นหลับแล้วเอาตัวเราเป็นที่พิงนี่ฟ่า จะบ้าตาย แล้วไม่ใช่พิงแค่หัว นี่มันโถมน้ำหนักมาทั้งตัวด้วย หนักนะเฟ้ย รู้จักกันก็ไม่รู้จัก ที่สำคัญ มันน่ะผู้ชาย - - (แต่ก็นะ ผู้หญิงก็เคยเจอเหมือนกัน แต่น้อยกว่า ผู้ชายเยอะกว่า - -) นานทีเราก็เลยแกล้งเขยิบตัวออกปล่อยให้มันเสียการทรงตัวเล่น มันตื่นก็ดีไปหรอก แต่ที่มันตื่นแล้วมันดันหลับ(แล้วสัปหงกต่อท่าเดิม)เนี่ยดิ โฮๆๆ ไอ้บ้า สุดท้ายเลยแกล้งอีก คราวนี้ไม่รอมันตื่นแล้ว พอมันเสียการทรงตัวเราก็พิงหน้ามันต่อไปเลย รำคาญ ดีจะได้ตาสว่างตื่นๆซะที รถเมล์นะคะพี่ชาย ไม่ใช่รถตู้นอน

จบการบ่น เราไม่ได้บ่นอะไรเรื่องรถเท่าไหร่เลยแฮะ ทั้งที่จริงก็เจอมาออกเยอะ - - ไว้คราวหน้าละกัน คราวนี้บ่นแต่ประเภทคนที่เจอบนรถเมล์