No matter where we are..., we're connected

"อ๊า.. อย่านะ" เสียงหนึ่งดังขึ้นท่ามกลางความชุลมุนเล็กๆ

"เอาน่า นิดเดียวเอง.." อีกเสียงหนึ่งค้านขึ้น..

"ก็บอกว่าไม่ไง.." เสียงแรกยังคงไม่ยินยอมเช่นเดิม แต่ทว่าอีกฝ่ายไม่ฟังเสียงค้าน ดังนั้น...

"ด้วยพันธะอันสืบต่อมาจากผู้อัญเชิญรุ่นก่อน ข้าขอเรียกเจ้าผู้สามารถปัดเป่าภยันตรายตรงหน้าไปได้ ขอเจ้าจงมาสถิสต์ต่อหน้าข้า อันดาด์ล!!" เสียงประกาศิตดังขึ้น

"เฮ้ยยย !!!" เสียงร้องดังขึ้นด้วยความตกใจ เมื่อพบว่ากระแสน้ำที่หลั่งไหลมาจากที่ใดไม่อาจทราบได้โถมเข้าใส่โดยทันที

"เอ่อ.. มีเรื่องอะไรกันหรือ ...รู้สึกว่าสภาพห้องจะ.. เอ่อ.. เละไปหน่อยมั้ง" เสียงหนึ่งดังแทรกขึ้น สาวน้อยผู้หนึ่งกำลังยืนมองสภาพห้องและคนทั้งคู่ซึ่งก่อให้เกิดความวุ่นวายเล็กๆแต่กลายเป็นเรื่องใหญ่ขึ้น นัยน์ตาสีฟ้าใสดุจดังอัญมณีแห่งท้องทะเลมองหน้าเพื่อนของเธอทั้งคู่สลับกันไปมา ก่อนที่จะส่ายศีรษะเบาๆให้ผมยาวสีเงินอมฟ้าของเธอพลิ้วไปมาตามแรง แล้วเอ่ยพูดขึ้น

"ก็ถ้าซิลไม่แย่งขนมฉันไปก็ไม่ทำหรอกน่ะ.." มิราเคิลว่าพลางชี้นิ้วไปยังอีกฝ่ายที่เปียกโชกไปทั้งตัว ชายหนุ่มมองหน้าเธออย่างเคืองๆก่อนที่จะพูดขึ้นบ้าง

"กะอีแค่ขอกินบ้างทำเป็นเรื่องใหญ่ไปได้.."

"จะไม่ว่าหรอกถ้าขนมนั้นไม่ใช่ของฉัน" เธอยังคงยืนกรานอย่างตวัดหางเสียงเล็กน้อย.. ก่อนที่จะสังเกตเห็นผู้ที่ก้าวเข้ามาในห้องพร้อมๆกับเพื่อนเจ้าหญิงของเธอ...

"นายหญิงครับ..." เสียงหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างไม่ค่อยพอใจเท่าใดนักให้เจ้าตัวสะดุ้งก่อนยิ้มแห้งๆก่อนที่จะถอยหนีไป นัยน์ตาสีฟ้าของคนผู้นั้นยังคงจับจ้องที่ใบหน้าของเธอ ก่อนที่ร่างนั้นจะเดินเข้ามาหา

"ข้าว่าเคยบอกแล้วไม่ใช่หรือครับว่าอย่าใช้เวทในเรื่องไร้สาระ" ยูริสเทอุสเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งให้มิราเคิลสะดุ้งวูบพร้อมๆกับถอยหนีไปอีก

"ก็..ก็.. ไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่อะไรไม่ใช่หรือ.. ยูริส อย่าโกรธสิ" เธอเอ่ยเสียงค่อยก่อนที่จะถอยไปอีกเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเดินเข้ามาใกล้

"แต่ว่า.. ถ้าหาก.." ยูริสเทอุสยังคงเอ่ยค้าน แต่ไม่ทันได้เอ่ยออกมาจนจบก็ถูกขัดไปเสียก่อน

"ยูริส ฉันไม่เป็นอะไรหรอกน่ะ..." มิราเคิลเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังพลางสบตาของเขาอย่างไม่หลบสายตา

"ฉันรู้ตัวดีน่า ยูริส... สัญญาแล้วไงว่าจะไม่ทำอะไรก็ตามที่จะทำให้ตัวฉันเป็นอะไรไป ยูริสไม่เชื่อฉันเลยหรือไง.." เธอเอ่ยต่อพลางมองออกไปด้านนอกหน้าต่าง แสงแดดสาดส่องลงมาบนพื้นหญ้าอันเขียวชอุ่ม สงครามผ่านพ้นมาห้าปีแล้ว ความสงบสุขที่ทุกคนเฝ้าหวังเมื่อครั้งนั้น ตอนนี้พวกเธอทำให้มันเป็นจริงแล้ว แม้ว่าสำหรับเธอเอง..ไม่รู้ว่าจะ...

"นายหญิง.. ข้า.." เสียงที่เอ่ยขึ้นมาจากยูริสเทอุสเรียกให้เธอหันไป

"คิดมากอะไรน่ะ ยูริสก็.. อีกอย่าง.. ใช้เวทเล่นก็สนุกดีออก.." เธอเอ่ยขึ้นพลางวิ่งออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งภาระหน้าที่ในการจัดเก็บของที่เละเทะในห้องนั้นแก่ผู้รับเคราะห์ทั้งสามไปโดยปริยาย

"มิราเคิล" เสียงเรียกดังขึ้นจากด้านหลัง เมื่อเธอหันกลับไปก็พบกับลูน่าร์ซึ่งออกมาตามเธอซึ่งแอบหนีมาอยู่ในอุทยาทในราชวังกาเรน มิราเคิลมองอยู่ชั่วครู่ก่อนที่จะเอามือดึงแขนลูน่าร์เป็นสัญญาณให้เพื่อนเธอนั่งลงมาเช่นเดียวกับเธอ ลูน่าร์ยิ้มแล้วยอมทำตามโดยที่ไม่ขัดอะไร

"มาหาฉันมีอะไรพิเศษหรือเปล่า..??" มิราเคิลถามขึ้นพลางขยับใบหญ้าในมือซึ่งเธอเด็ดมาหมุนเล่น

"เรื่องเมื่อกี้..." ลูน่าร์เอ่ยขึ้นแต่ไม่ทันได้เอ่ยจบ

"อ๋อ ขอโทษด้วย เก็บของกันแย่เลยสินะ.." มิราเคิลเอ่ยพลางหัวเราแก้เก้อ..ซึ่งทำให้ลูน่าร์มองคนตรงหน้าอย่างนึกแปลกใจก่อนที่จะเอ่ยต่อ

"ก็ไม่เท่าไหร่ แค่พื้นห้องเปียกน้ำกับพวกของบนโต๊ะมันตกลงมาระเนระนาดเท่านั้น แค่นั้นพวกสาวใช้จัดการกันได้.. แต่ว่า.."

"แต่ว่า..??" มิราเคิลเอ่ยทวน..

"เธอต่างหาก ไม่เป็นอะไรแน่หรือ..??" ลูน่าร์เอ่ยต่อจนจบ พลางมองเพื่อนของเธออย่างสำรวจ จนอีกฝ่ายรู้สึกอึดอัดในการมองเช่นนี้จึงร้องขึ้น

"ไม่เป็นไรหรอก.. ทำไมทั้งยูริสทั้งเธอถึงเป็นแบบนี้กันไปหมดล่ะเนี่ย..." มิราเคิลเอ่ยขึ้นพลางส่ายศีรษะแรงๆจนผมสีน้ำตาลที่รวบเป็นหางม้านั้นส่ายไปมาตามแรงโคลงหัวของเธอ

"ก็เพราะว่าเป็นห่วงเธอน่ะสิ" ลูน่าร์เอ่ยขึ้นแต่อีกฝ่ายไม่ได้ฟังประโยคนี้เสียแล้วเพราะมีบุคคลผู้ปรากฏตัวขึ้นอย่างเหนือความคาดหมาย และ..

"โอ๊ย..!!! เจ็บนะ" เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้น เมื่อรู้สึกถึงอะไรบางอย่างหนักๆที่ปรากฏขึ้นมาตัวเธออย่างไม่คาดคิดพร้อมๆกับเสียงฟุ่บ อันเกิดจากเวทเทเลพอร์ท มิราเคิลรีบผลักร่างที่ทับตัวเธอออกไปอย่างรวดเร็วพร้อมๆกับพูดขึ้นด้วยความไม่พอใจ

"อะไรกันน่ะ มันเรื่องอะไรที่ต้องโผล่มาทับฉันด้วยน่ะ วาสเซอร์รี่..?? แบล็คคริสตัล..??"

"มันช่วยไม่ได้นี่ ในเมื่อหล่อนมาอยู่ในที่ที่ฉันจะปรากฏตัวพอดีน่ะ" วาสเซอร์รี่เอ่ยอย่างไม่ได้ใส่ใจนัก นัยน์ตาสีฟ้าของเธอจับจ้องดูสภาพของตนก่อนที่จะเอามือปัดเศษผงที่ติดอยู่ตามเสื้อผ้าของเธออกไปแล้วลุกยืนขึ้นพร้มกับเก็บนาฬิกาแก้วเข้าไปด้านในเสื้อพลางหันไปมองรอบๆอย่างสังเกตตรวจตรา

"เปลี่ยนไปเยอะเลยนี่ ทั้งสภาพบ้านเมืองและพวกเธอเองด้วย" เธอเอ่ยขึ้นพลางจ้องมองดูมิราเคิลและลูน่าร์อย่างครุ่นคิด

"แต่เธอสิ ไม่เปลี่ยนไปเลย ทั้งหน้าตา และนิสัย.." มิราเคิลบ่นขมุบขมิบให้อีกฝ่ายเหล่มอง

"เอาน่ะๆ ฉันว่ามันไม่งี่เง่าไปหน่อยหรือ ไม่เจอกันตั้งนานแต่พอเจอหน้ากันก็หาเรื่องกันแบบนี้น่ะ ว่าไง" แบล็คคริสตัลซึ่งเงียบมานานเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าทั้งคู่คงจะไม่จบเรื่องกันเอาง่ายๆ

"ฉันก็ว่างั้น เข้าไปข้างในน่าจะดีกว่าคุยกันข้างนอกนะ ว่าไง มิราเคิล วาสเซอร์รี่" ลูน่าร์เอ่ยขึ้นก่อนที่จะดันคนทั้งคู่เข้าไปด้านใน

แสงตะวันเริ่มลาลับไปทางทิศตะวันตก ความมืดแห่งรัตติกาลค่อยๆคืบคลานเข้ามาแทนที่ แสงไฟในบ้านแต่ละหลังส่องสว่างออกมาตัดกับเงามืดซึ่งปกคลุมภายนอก ในขณะที่แสงสว่างที่สว่างยิ่งกว่าที่แห่งใดนั้นส่องประกายอยู่ที่มหาราชวังนครกาเรนนี่เอง

"สวยดีนะ.. แสงพวกนี้" มิราเคิลเอ่ยขึ้นกับลูน่าร์ เธอพยักหน้าเบาๆก่อนที่จะยกมือมาวาดอักษรรูนขึ้นอีกตัว แล้วพลันแสงทั่วราชวังก็หรี่ลงมาแค่พอมองเห็น แล้วก็เกิดเป็นดวงไฟลูกเล็กๆลอยไปมาคล้ายหิ่งห้อย ทว่าสว่างมากกว่า