No matter where we are..., we're connected

อีกตัวๆ.. ตัวนี้มีรูปด้วย (รูปของซาไวไม่ได้แสกนเลย เจ้านี่โชคดีกว่าเพราะเพื่อนเอากล้องดิจิตอลมาถ่ายมันเมื่อตอนเล่นไพรเวทคอสที่บ้าน)

นั่งเรียบร้อยเชียว (ในรูปน่ะ) ทั้งที่ปกติมันเป็นหมาที่ถ่ายรูปยากมากๆ เพราะไม่อยู่นิ่งให้ถ่ายเลย (สงสัยกลัวกล้อง) ดูรูปก็คงรู้ว่ามันเป็นพันธุ์โกลเด้น รีทรีฟเวอร์ เจ้าตัวนี้มาอยู่บ้านเราก็ประมาณ 5 ปีแล้วล่ะ ตามอายุมันเลย

"อยากได้หมาอีกตัวไหม"

วันนึงเพื่อนพี่สาว(ลูกพี่ลูกน้อง)ถามเราแบบนั้น เขาถามว่าอยากได้ไหม พันธุ์โกลเด้น รีทรีฟเวอร์ (ตอนนั้นเราชอบหนังเรื่อง แอร์ บัด มากๆเลย บัดดี้น่ารัก ชอบตัวเก่า ตามันเป็นประกายดี) เราก็เงียบไปแปบนึงแล้วตอบพี่ว่า อยากได้ ถ้าแม่ให้ พี่เลยให้เรามาเลียบๆเคียงๆ ถามแม่ดู ซึ่งปรากฏว่าแม่เราให้จริงๆ (เหลือเชื่อนิดหน่อย) เราแค่บอกว่าพันธุ์เหมือนแบบในหนังที่มีหมาเล่นบาส พี่เขาถาม เลี้ยงได้ไหม แต่สรุปก็คือแม่ให้ล่ะนะ ก็เลยบอกพี่เขา มารู้ตอนหลังว่าจริงๆพี่คนนั้นเขาเพาะพันธุ์โกลเด้น

เพาะพันธุ์ขาย แต่ไม่อยากขาย

พี่บอกแบบนั้น พี่บอกว่าไม่อยากขายไป ไม่รู้ว่าคนอื่นเขาจะเลี้ยงดีแบบที่เลี้ยงๆกันอยู่หรือเปล่า เอาไปขายให้ทางนั้นแล้วมันจะอยู่ดีสบายไหม พี่เขาบอกว่าถ้าเราจะเอาเขาให้ เขาไม่ขาย ส่วนพี่ๆน้องๆมันเขาจะหาเพื่อนสนิทที่อยากได้ไปเลี้ยง แต่เขาจะไม่ขาย (จริงๆก็พูดแบบนี้ทุกที จนบ้านพี่หมาเต็มไปหมด ชิสุอย่างเดียวปาไป 9 ตัว แล้วยังมีโกลเด้นพ่อ+แม่พันธ์รวม 3 ตัว กับลูกๆอีก) สรุปคือเราได้เจ้านี่มาฟรีๆ พี่เขาให้ เราเคยเจอพี่ชายมันหนนึงเมื่อตอนอายุเดือนนึง ตัวเล็กขนปุยน่ารักเชียว วันนั้นพี่ชายมันจะไปอยู่กับเพื่อนพี่แล้ว พี่เขาแวะมาหาพี่ก่อนเราเลยได้เจอพี่ชายมัน

และแล้วมันก็มาอยู่บ้านเราเมื่ออายุครบสองเดือน

ตอนแรกพี่บอกว่าจะเอามาให้ช่วงปิดเทอม แต่กว่าจะได้มันมาเอาจริงๆก็ช่วงเปิดเทอมไปราวๆอาทิตย์นึง เรากลับมาถึงบ้านแล้วพบว่าพี่กลับมาก่อนแล้ว (ลูกพี่ลูกน้องอีกคน มาพักบ้านเราเพราะเขาเรียนที่เดียวกับเรา) พี่บอกว่ารีบเข้าบ้านสิ มันมาแล้ว เข้ามาในบ้านก็เจอเจ้านี่นั่งจุ้มปุ๊กอยู่ตรงมุมห้องรับแขกตัวแข็งเชียว มีซาไวยืนขู่แง่งๆอยู่นอกบ้าน พี่ที่พามันมาบอกว่าเจ้าตัวนี้นั่งแบบนี้มาเป็นชั่วโมงแล้ว สงสัยแปลกที่กับกลัว แต่พอเรานั่งปุ๊บมันกลับเดินเข้ามาหาเลย (เอ้อ จะว่ายังไง นี่สรุปจะกลัวหรือไม่กลัวแน่เนี่ย แปลกที่ไม่ใช่เหรอ) เป็นอันว่ามันมาเล่นกับเราแล้ว ไม่นั่งแข็งเป๊กอยู่เป็นรูปปั้นที่มุมห้องแล้ว

ชื่อ แพร... อืม แพรรี่

ชื่อตัวนี้เหรอ ไม่มีไรมากหรอก นั่งคิดกับพี่ พี่เจ้าของเก่ามันบอกว่าแม่มันชื่อไหม (พ่อชื่อไรไม่รู้ เราจำไม่ได้) ก็เลย ไหม..ไหมเหรอ แม่ชื่อไหม ลูกก็ชื่อแพรละกัน แต่แพรเฉยๆเราไม่ชอบอ่ะ เดี๋ยวกลายเป็นชื่อคนไป เอาเป็นว่า แพรรี่ละกันนะ

มันเรียบร้อยสุดแล้ว พวกพี่ๆมันซนกว่านี้ทุกตัว

คำยืนยันจากเจ้าของเก่า เห็นว่าเจ้านี่น้องนุชสุดท้องของครอก เราก็ อืม เรียบร้อย... เรียบร้อย...เหรอ..?? มันเรียบร้อยอยู่ราวๆ2-3แรก หลังจากนั้นก็สร้างวีร(เวร)กรรมป่วนไปทั่วบ้าน วันหนึ่งมันเอาปากคาบกระถางบัวที่ยังอยู่ในถังพลาสติกเพราะแม่ยังไม่ได้ซื้ออ่างดินมาลง แล้วก็ยกขึ้น แม่บอกว่าหันไปอีกที่เจ้านี่มันก็เอากระถางบัวนั่นครอบหัวตัวมันเองเสียแล้ว กลายเป็นหมาที่ต้องมีเรื่องให้จับอาบน้ำบ่อยที่สุด แต่มันชอบอาบน้ำมาก ยืนนิ่งเชียว จนเรานึกอีกที หรือที่มันทำเพราะว่าจะได้อาบน้ำกันแน่เนี่ย - -

ช่วงสองสามวันที่เราไปโรงเรียน มันตามติดแม่ตลอด

ไม่รู้เหมือนกัน แม่บอกว่ามันตามไปทุกที่เลย แม่ไปทำกับข้าวมันก็ไปนั่งข้างๆ แม่ขึ้นไปสวดมนตร์ไหว้พระข้างบนมันก็ขึ้นไปนั่งมอง แม่นอนที่โซฟาหน้าบ้านมันก็ไปนอนใต้โซฟา แม่เข้าห้องน้ำมันก็ไปนั่งรอหน้าห้องน้ำ อะไรจะขนาดนั้น.. ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน แต่แม่ว่าบางทีคงเพราะมันหาเราไม่เจอ แล้วกลัวว่าแม่จะหายไปจากสายตามันอีกคนมั้ง เลยตามติดแม่ตลอด แต่สุดท้ายคือเรากลับมาทุกเย็น แล้วมันก็เลิกตามแม่ไปทุกทีเสียที

วีร(เวร)กรรม หมากะอ่างบัว อยู่ร่วมกันไม่ได้

พังหมดน่ะสิ บัวกี่อ่างๆเจ้านี่มันตะลุยเกลี้ยงหายไปในวันเดียว พื้นหินอ่อนหน้าบ้านไม่ต้องพูดถึงเลย พอเสร็จงานตะลุยอ่างบัวแล้ว (มีเพียงเศษซากใบบัวชิ้นเล็กชิ้นน้อยพอเป็นอนุสสรณ์ว่าหนหนึ่ง เมื่อเช้านี้ เรายังเห็นบัวบานอยู่ในอ่าง) มันละเลงโคลนไปทั่วทางที่มันวิ่งผ่านน่ะแหละ (นี่น่ะเหรอ หมาที่เรียบร้อยที่สุดในครอก นึกไม่ออกว่าพี่ๆมันซนกว่านี้จริงจะขนาดไหน) แถมมันยังฉลาดเป็นกรด พอมันเห็นเรานั่งอยู่ตรงไหน มันก็หลบไปเล่นอ่านบัวในส่วนที่เรามองไม่เห็น หรือไม่ก็เล่นอ่านเล็กที่มีอ่างใหญ่สู่งท่วมหัวมันบังมิด ซึ่งกว่าเราจะรู้ว่ามันทำอะไรอยู่ เป็นอันว่าบัวอ่างนั้นไม่มีอันได้ผลิบานอีกแล้ว..- - แต่เจ้านี่เดาใจง่าย.. (ความจริงไม่ต้องเดา เห็นคราบโคลนเปื้อนชุ่มทั่วพื้น + เนื้อตัวและใบหน้าเปียกปอน มีจอกแหนติดมาเล็กน้อยพร้อมดินโคลนก็เป็นอันรู้ว่ามันทำอะไรมา) แต่มันเป็นหมานิสัยดี สำนึกผิด (เหรอ..??) ซึ่งพอมันไปเล่นอ่างบัวสำเร็จแบบไม่มีใครเห็นแล้ว มันจะมานอนหลบใต้เก้าอี้หน้าบ้าน ไม่โผล่หน้ามาให้เห็นเลย เวลาเรียกก็จะไม่ยอมออก สงสัยรู้แน่ว่าโดนดุชัวร์ แล้วทำทำไมเนี่ย - -

รุ่นพี่รุ่นน้อง

ตอนแรกๆ แพรรี่ก็มีทีท่าว่าเกรงๆซาไวอยู่หรอกนะ จะด้วยด้อยอาวุโสกว่าหรือยังไงก็ไม่รู้แหละ แต่มันจะนั่งจ๋องเวลาซาไวไม่พอใจทีท่าของมันแล้วส่งเสียงขู่พร้อมๆแยกเขี้ยวนั่นแหละ แต่โอเคนะ หมาคู่นี้ไม่เคยกัดกันเลย อยากมากก็แค่ขู่กันแง่งๆแค่นั้นแหละ (นึกอยู่ถ้ากัดกันจริงๆซาไวแพ้แน่ๆ ขนาดต่างกันเกินไป) แต่พอหลังๆ เจ้านี่เริ่มชาชิน จะด้วยตัวใหญ่กว่าหรืออะไรไม่รู้ แต่มันไม่ค่อยกลัวซาไวอีกแล้ว หนำซ้ำยังไปหยอกซาไวเล่นเสียอีก นึกเอาว่ามันยังมีนิสัยตามหมาเด็กๆอยู่ (แม้ว่าตัวมันจะโต) ก็ชอบเอาจมูกไปดุนๆหมาผู้เฒ่าแบบหวังว่าเขาจะเล่นด้วย ซาไวน่ะเหรอ ฝันไปเถอะว่ามันจะเล่น ดีแต่หันมาขู่ใส่ล่ะไม่ว่าเพราะแพรรี่เริ่มดุนไปดุนมาจนมันรำคาญ ซาไวขู่จริงแต่เจ้านี่ไม่สนเลย แทนที่จะกลัวกลับกระดิกหางริกๆเต้นไปเต้นมารอบๆตัวซาไว แล้วก็เอาจมูกดุนๆอีก สงสัยว่ามันนึกว่าซาไวเริ่มเล่นกับมันแล้วมั้ง.. เราก็เอ้อ แพรรี่ เลิกไปกวนซาไวซะทีเถอะ มานี่ เดี๋ยวหาของเล่นให้

วีรกรรม ปราบแมลงสาบ

เอ่อ ไม่อยากโฆษณาสรรพคุณตรงนี้หรอก แต่ยอมรับว่าตั้งแต่แพรรี่มาอยู่บ้าน แมลงสาบหายเกลี้ยง ไม่รู้หรอกตอนแรกว่าเพราะอะไร แต่มารู้สาเหตุเอาที่คืนหนึ่ง จู่ๆแมลงสาบ (ผู้เคราะห์ร้าย) วิ่งออกมาจากไหนไม่รู้ แพรรี่ก็หูผึ่งเชียว มองตาไม่กระพริบ แล้วก็วิ่งรี่เข้าไปเอาเท้าหน้าตะปบแมลงสาบแบบไม่ให้ถึงตาย แต่ตะปบแบบจับให้ได้ ทีนี้มันก็ยกเท้าออกเพื่อดูผลงาน แมลงสาบที่ยังไม่ตายก็ดิ้นดิ๊กๆ แล้วก็วิ่งหนีไปอีก แต่แพรรี่ไวกว่า มันตะปบลงไปอีก เป็นแบบนี้หลายๆหลังจนแมลงสาบตัวนั้นเดี้ยง เอ้อ โอเค เราขนานนามมันว่าไรดี แพรรี่ ยอดหมาปราบแมลงสาบดีไหม - - ไม่สงสัยเลยว่าทำไมแมลงสาบหายเกลี้ยง สงสัยกลัวมันหนีไปหมดแล้ว

ไม่มีสายจูง(ชือก)ไหนจะห้ามหมาอยู่

ขาดน่ะสิ ไอ้เจ้านี่มันกัดสายจูง (ที่ทำจากพวกเชือกหรือผ้า หนังอะไรพวกนี้) ขาดหมดเลยตอนที่ล่ามมันตากแดดเวลาอาบน้ำเสร็จ จนสุดท้ายมันก็ต้องโดนล่ามด้วยสายจูงโซ่ (คราวนี้ถ้าขาดแกไม่ใช่หมาแล้ว) นอกจากนั้นที่ขาดเหรอ ไม่มีไรมากหรอก ก็แค่พวกสายปลั๊กไฟด้วยไปเลย เพราะฝีมือมันกัด ยังดีที่มันไม่เลือกไปกัดปลั๊กที่เสียบไฟอยู่ ไม่งั้นมันไม่อยู่มาถึงป่านนี้

แพรรี่กับจิ้งจก

ไม่ๆๆ มันไม่ได้จับจิ้งจกหรอกนะ (สงสัยอยู่ว่าถ้ามันจับถึงมันอาจจะทำแบบแมลงสาบก็ได้) แต่เจ้านี่มันนั่งจ้องตาไม่กระพริบเลยต่างหาก บางทีถึงขนาดเอาเท้าหน้ายกขึ้นพาดบนโต๊ะในท่าทางยืนสองขาเพื่อดูให้ถนัดขึ้นด้วยซ้ำ จิ้งจกวิ่งไปทางไหนมันก็หันตาม ไม่รู้สิว่าติดใจอะไรนักหนา

แกน่ะ เป็นเฟรินเรอะไง

ก็คือ... นั่นแหละ หัวขโมยแห่งบารามอส เฟรินกลายเป็นหมา (ซึ่งแม่บางทีในเรื่องเหมือนเป็นนัยว่าเป็นพันธุ์ ลาบาดอร์ แต่รูปที่พี่กบวาดมันเหมือนโกลเด้นมากกว่านี่นา) ก็เลยหันไปมองมันด้วยสายตาเป็นนัย แล้วเรียกมันเล่นๆว่าเฟรี่.. แล้วก็อึ้ง มันเดินมาหาจริงๆด้วยง่ะ เรียกใหม่มันก็กระดิกหางให้แล้วก็ยกขาหน้ามาให้ เราก้อ เอ้อ นี่หมาเรากลายเป็นเฟรินตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วคาโลล่ะ - - มาคืนร่างมันที แล้วเราต้องเอามันไปอาบแสงจันทร์ไหมเนี่ย

ตัวนี้ก็พอดีกว่า คนอ่านคงตาลายมากแล้ว อีกอย่าง สำหรับตัวนี้ วีร(เวร)กรรมมันคงไม่จบง่ายๆ คาดว่ามันคงยังอยู่กับเราไปอีกนาน

นอกเรื่อง พอดีไปเจอเรื่องนี้มา.. น่าสนดี เรื่องสั้นๆ แต่อ่านได้อารมณ์

You'll never walk alone.

ความหวาดกลัว..เข้ามาจับอยู่กลางหัวใจ
..ของพลทหารในสงครามโลกครั้งที่ 1..
เมื่อเขาได้เห็น "เพื่อนสนิท"..ล้มลงในสนามรบ
ขณะติดอยู่ในสนาม.. ที่มีแสงไฟจากปืน
..พุ่งข้ามศีรษะไปมา..อยู่ตลอดเวลา
พลทหาร..ขออนุญาตผู้กองของเขาออกไปที่.. "เขตปลอดทหาร"
ซึ่งอยู่ตรงกลาง..ระหว่างสนาม เพื่อเอาศพของ "เพื่อนสนิท"กลับมา

"ได้" ..ผู้กองบอก "แต่ฉันไม่คิดว่า..คุ้มนะ...
เพื่อนของเธอ..คงจะตายไปแล้ว ..
และเธอ..ก็อาจจะเอาชีวิตไปทิ้งเสียก็ได้"

คำพูดของผู้กอง-ไม่สำคัญและพลทหาร..ก็ออกไป
เขาไปถึง..เพื่อน..ได้อย่างปาฏิหาริย์
แบกเพื่อนขึ้นบ่า.. แล้วนำกลับมาที่สนาม
เมื่อทั้งคู่กลิ้งลงมา..ที่ก้นหลุม
นายทหาร..สำรวจทหารที่บาดเจ็บ
แล้วหันไปมองเพื่อนเขา.. อย่างอ่อนโยน

"ฉันบอกเธอแล้วว่า..มันไม่คุ้ม" ผู้กองบอก
"เพื่อนเธอตายแล้ว..และเธอก็บาดเจ็บสาหัส"

"ถึงกระนั้น..มันก็คุ้มค่า..ครับท่าน" พลทหารตอบ
"เธอหมายความว่าอย่างไร.. 'คุ้มค่า?' " ผู้กองถามกลับ
"เพื่อนของเธอ..ตายแล้วนะ!"
"ใช่..ครับท่าน" ..พลทหารตอบ
"แต่มันก็คุ้มค่า..เพราะว่า ..ตอนที่ผมไปถึง..เขายังไม่ตาย
ผมดีใจ..ที่ได้ยินเขาบอกว่า...
"ฉันรู้ว่า..นายต้องมา.."

You'll never walk alone.