[SC] Datorum Event
posted on 27 May 2012 18:00 by tsukasasan in SCเอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม
เทศกาลดาโทรัม
ของ
กับ
ไม่ได้แต่งแบบฟิคชั่นนานมากกก ภาษาเพี้ยนไปหมดแล้ววว ; v ;
=========================
"ถ้าอย่างนั้นก็กลับกันเถอะครับ"
เสียงของชายหนุ่มในผ้าคลุมสีน้ำตาลแดงเข้มทั้งตัวเอ่ยขึ้นตัดกับเสียงดังจอแจของรอบข้าง ผู้คนจำนวนมากต่างก็เดินทางมายังโบสถ์ เพื่อรับอาหารคนละหนึ่งอย่างที่ทางโบสถ์แจกจ่ายให้อันเป็นธรรมเนียมปฏิบัติของเทศกาลดาโทรัมอันเป็นเทศกาลแห่งการให้
"แต่ว่าเราอยากอยู่ต่ออีกสักพักนะ อุตส่าห์ได้มาเทศกาลที่ปีหนึ่งจะมีครั้งเดียวนะจ๊ะ ริชาร์ด" คำตอบกลับดังขึ้นจากสาวน้อยผู้เป็นเจ้าของนัยน์ตาสีม่วงอเมธิสต์ เธอสวมชุดคลุมสีขาวโดยสวมฮู้ดไว้เพื่อไม่ให้สัมผัสถูกอากาศและแสงแดดมากจนเกินไป เธอมองดูชาวบ้านที่มาต่อแถวรับอาหารและหันไปหาคู่สนทนาก่อนจะพูดต่อ
"วันนี้เราไม่ได้มีไข้ ดังนั้นขออยู่ต่ออีกสักพักนะจ๊ะ" เสียงที่เอ่ยขึ้นนั้นดูเหมือนเป็นคำร้องขอ แต่ออเรียน่ารู้ดีว่าคนตรงหน้านี้จะไม่มีวันเพิกเฉยต่อคำร้องขอของเธอแน่นอน
"เทศกาลดาโทรัมมีเพียงปีละหนนะจ๊ะ.." ออเรียน่าเอ่ยต่อเมื่อสังเกตเห็นว่าอีกฝ่ายมีสีหน้ายุ่งยากใจ พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นคนผู้คนที่อยู่ท่ามกลางฝูงชน
"คนๆนั้น..?" ออเรียน่าก้าวเดินออกไปทันที ทำให้ริชาร์ดต้องขยับตามเธอไปโดยที่ไม่ทิ้งให้ห่างจากสายตา
================================
"สวัสดีค่ะ ท่านมอร์เดรด"
ใช่จริงๆด้วยสินะ
ชายหนุ่มผู้ถูกทักชะงักและค่อยๆหันมาทางเธอก่อนที่จะโค้งให้
"...ขอรับ มอร์เดรด แลนฟอร์ด ขออภัยที่ไม่ได้เป็นฝ่ายทักท่านก่อน... ไม่คิดว่าท่านดัชเชสจะกรุณามารับของที่โบสถ์ด้วยตนเอง" ออเรียน่ายิ้มให้กับท่าทีที่ดูติดขัดแปลกของชายหนุ่มตรงหน้า วิสเคาท์มอร์เดรด แลนฟอร์ดแห่งอิลไลท์ วันนี้ดูเหมือนว่าเขาจะมากับสหายผู้หนึ่ง
"ไม่ต้องมากพิธีก็ได้ค่ะ เพราะว่าเป็นเทศกาลที่มีเพียงครั้งเดียวของปี เราจึงอยากมารับด้วยตนเองค่ะ" ออเรียน่ายิ้มให้ แต่สายตาก็เหลือบมองไปเห็นสิ่งที่อยู่ในมือของอีกฝ่าย
"เอ่อ.. ท่านมอร์เดรด ..ของสิ่งนั้นเป็นสิ่งที่ได้รับมาจากทางโบสถ์หรือคะ..." น้ำเสียงของเธอดังตะกุกตะกักเล็กน้อยเมื่อเห็นแครอทในมือของมอร์เดรด
" คะ..ครับ! " เขาเอ่ยรับคำพลางมองแครอทในมือราวเพิ่งรู้ตัวว่าตนเองลืมเก็บลงไป แต่ด้วยเหตุผลใดไม่อาจรู้ได้ เขากลับพูดต่อขึ้นมา
"ถึงเป็นของราคาถูก แต่ก็มีประโยชน์มากนะครับ เก็บไว้ได้นาน ดีต่อสุขภาพ บำรุงสายตา แถมยังทำให้ผิวพรรณเปล่งปลั่งขึ้นอีกต่างหาก" มอร์เดรดบรรยายต่อถึงสรรพคุณต่างๆของแครอท หากแต่ว่าผู้ฟังอย่างออเรียน่านั้นได้แต่ยิ้มด้วยความหวั่นวิตกไปคำถ้อยคำโฆษณาสรรพคุณเหล่านั้นอย่างพอที่จะคาดเดาจุดมุ่งหมายได้ แต่ครั้นจะให้ปฏิเสธไปตรงๆก็ไม่ใช่สิ่งที่ควรทำนัก เมื่อไม่มีทางเลือกใดๆจึงได้แต่คิดหาทางเลี่ยง
"ม.. ไม่ค่ะ เราไม่ได้ว่ามันเป็นของราคาถูกนะคะ... จริงอย่างที่ท่านมอร์เดรดว่ามาล่ะค่ะ .......มีประโยชน์หลายอย่าง...." หญิงสาวตอบกลับเสียงค่อย แต่นัยน์ตาสีอเมธิสต์คู่นี้กลับเสมองไปทางอื่น พร้อมกันนั้นที่มือเรียวเล็กกระตุกชายผ้าคลุมของคนข้างกาย
"ถ-ถ้าเช่นนนั้นเราไม่ขอรบกวนเวลาส่วนตัวของท่านมอร์เดรดแล้วล่ะค่ะ.. ขอตัวนะคะ" ออเรียน่าหันหลังไปพลางหวังว่าจะหนีสถานการณ์นี้ออกไปได้
"ไม่ๆ ไม่ครับ ไม่ได้รบกวนอะไรเลย"
หญิงสาวหลับตาแน่นก่อนที่จะหันกลับมาเผชิญหน้ากับมอร์เดรดด้วยรอยยิ้มหวาดหวั่น
"ถ้าไม่รังเกียจผมก็.... อยากจะขอเเลกกับดัชเชสตามธรรมเนียมด้วยซ้ำไป "
ออเรียน่าสะดุ้งเฮือกหนึ่งเมื่อได้ยินเช่นนั้น เธอเสมองไปทางอื่นเล็กน้อยก่อนที่จะพูดขึ้น
"ขอบคุณมากค่ะ แต่ว่า...." พูดได้ถึงเพียงแค่นี้ก็มีเสียงขัดขึ้นมาเสียก่อนจากคนข้างกาย
"ห้ามปฏิเสธนะครับ" "เทศกาลดาโทรัม ห้ามปฏิเสธผู้ที่มาแลกของนะครับ" ริชาร์ดกล่าวพร้อมกับรอยยิ้มจางๆบนสีหน้า ออเรียน่าลอบมองผู้ติดตามคนสนิทด้วยแววตาไม่พอใจชั่วครู่หนึ่งก่อนที่จะถอนหายใจเบาๆ
คนทรยศ...
"จะดีหรือคะ... ที่จะเอาแครอทที่มีประโยชน์มากเพียงนั้นมาแลกกับของไร้ประโยชน์อย่างคุ้กกี้...." เธอเอ่ยเสียงเบา หวังให้อีกฝ่ายรับความคิดเห็นของเธอและเลิกคิดที่จะแลกของ
"ผมว่ามันเป็นหน้าที่ของสุภาพบุรุษ ที่จะต้องมอบสิ่งที่ดีกว่าให้เลดี้อยู่เเล้วนะครับ" มอร์เดรดเอ่ยกลับด้วยรอยยิ้ม
"ต้องขอบคุณท่านมอร์เดรดมากนะคะ ที่กรุณานึกถึงเรามากถึงเพียงนี้"
เปล่าประโยชน์ที่จะถอยหลังหนีแล้ว....
ปกติแล้ว.. ท่านพ่อทำอย่างไรเวลาที่มีคนมาแลกอาหารที่ตนเองไม่ชอบกันนะ? แต่ท่านพ่อคงไม่ปฏิเสธสินะคะ?
ถ้าปฏิเสธไป.. คงจะไม่สมกับเป็นดัชเชสสินะคะ.. ท่านแม่
ถ้าเช่นนั้น...
หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าก่อนที่จะยิ้มให้กับวิสเคาท์หนุ่ม
"ถ้าเช่นนั้น ขอให้ท่านรับประทานคุกกี้ชิ้นนี้อย่างเอร็ดอร่อยนะคะ" มือบางหยิบยื่นถุงคุ้กกี้ให้กับมอร์เดรด ใจยังคงนึกเสียดายคุ้กกี้อยู่บ้างแต่ถึงตอนนี้แล้วไม่มีทางเลือกอื่นใดนอกจากตัดใจทิ้งเสีย
"เช่นกันครับ ไม่ว่าท่านจะทำไปทำเป็นของคาวหรือของหวานก็ขอให้ทานให้อร่อยนะครับ" อีกฝ่ายตอบกลับพลางยื่นส่งแครอทให้อย่างระมัดระวังด้วยสาเหตุบางอย่าง ออเรียน่ารับเอามาถือไว้ในมือโดยที่ไม่ได้ติดใจสงสัยอะไรกับท่าทีนั้น เพราะเธอได้แค่เพียงคิดว่าจะทำสิ่งใดต่อไปกับแครอทในมือเท่านั้นเอง
"ว่าแต่...มีผู้ติดตามดีนะครับ ท่านดัชเชสเนี่ย" มอร์เดรดเอ่ยขึ้นพลางมองดูไปยังบุรุษที่อยู่ข้างกายเธอ ออเรียน่าหันไปมองดูริชาร์ดชั่วครู่ก่อนที่จะพยักหน้ารับ
"ขอบคุณค่ะ" ออเรียน่ายิ้มรับให้กับคำเอ่ยชมนั้น "ริชาร์ด.. จะไม่มีวันทรยศเราเด็ดขาดค่ะ..."
ใช่... เป็นเพียงผู้เดียวที่จะไม่มีวันทรยศเรา
ยกเว้นก็เพียงแค่เหตุการณ์เมื่อครู่นะ...
"ท่านมอร์เดรดเองก็คงจะมีคนเช่นนั้นอยู่บ้างสินะคะ.." หญิงสาวถามกลับแต่ไม่ได้หวังคำตอบกลับมากนัก เธอเพียงแค่พูดตามสิ่งที่ควรจะพูดเพียงเท่านั้นเอง ถึงอย่างไรการผูกสัมพันธ์กับขุนนางคนอื่นก็เป็นสิ่งที่จำเป็น
"พวกเราต้องขอตัวล่ะค่ะ ไปพบกันใหม่นะคะ" ออเรียน่าโค้งให้อย่างสุภาพก่อนที่จะถอยหลังไปพร้อมๆกับริชาร์ด
"ครับ ไว้พบกันใหม่ ขอให้สนุกสนานกับเทศกาลนะครับ"
================================
"กลับกันได้หรือยังล่ะครับ" ริชาร์ดเอ่ยถามยิ้มเมื่อเห็นท่าทีของหญิงสาวหลังแยกจากวิสเคาท์แห่งอิลไลท์ ลมที่พัดผ่านมาพัดเอาฮู้ดที่ปกคลุมศีรษะของหญิงสาวตกลงจนเผยให้เห็นผมลอนคลื่นสีบลอนด์อ่อนเหมือนสีทุ่งข้าวสาลี หญิงสาวเงยหน้ามองเขาด้วยสีหน้าไม่พอใจและเอ่ยตอบ
"เราอยากหาคนแลกแครอทชิ้นนี้ก่อน" ออเรียน่าตอบกลับ แววตามุ่งมั่นหากแต่เขาส่ายหน้าเบาๆแทนคำตอบ
"นี่ยังไม่รู้ตัวอีกหรือ" ฝ่ามือใหญ่วางบนหน้าผากของเธอเบาๆ "เพราะไม่ฟังคำผมตั้งแต่แรก ไข้กลับขึ้นมาอีกแล้วสิ"
ออเรียน่ามุ่ยหน้าลงพลางจับมือของอีกฝ่ายออก
"คนทรยศ..." เธอเอ่ยเสียงเบา
"ว่าอะไรนะครับ"
"..ถ้าเป็นเมื่อก่อน ไม่ว่าเรื่องอะไรก็จะตามใจเราแท้ๆ..."
"เมื่อก่อนคือเมื่อก่อนครับ..." ริชาร์ดส่ายหน้าเบาๆ
"เข้าใจ เราเข้าใจอยู่แล้ว เพราะว่าคนๆนั้นไม่มีอยู่อีกแล้ว และที่อยู่ตรงหน้าเราคือริชาร์ด... แต่ว่า..!!" พูดได้ถึงเพียงแค่นี้เธอก็ไอออกมาอย่างหนัก ร่างเล็กสั่นไหวไปตามแรงไอจนเหนื่อยหอบ
"ดูสิ กลับไปท่านคงไม่สามารถออกไปไหนได้อีกอาทิตย์หนึ่งเลยล่ะครับ" เขาเอ่ยพร้อมกับลูบหลังเธอเบาๆพลางยิ้ม "ยายแก่ขี้บ่นคงจะบ่นให้ฟังจนหูชาเป็นแน่แท้"
"เดี๋ยวก็หาย..." ออเรียน่าพูดเสียงค่อย ยังคงมีอาการหอบที่เกิดจากการไออย่างแรงและต่อเนื่องให้เห็น "อย่าไปบอกแม่นมล่ะ..."
"ถ้าท่านรับประทานแครอทนะ"
"..คนทรยศ..."
.......
=========End of Datorum Event==========
ตอนแรกอยากทำคอมิค แต่ไม่ไหวค่ะ ไม่มีเวลา ; v ; //โดนแม่ลากออกจากบ้านทุกวันเลย orz
วันที่แม่ไม่ออก เราก็มีเหตุให้ต้องออกไปเอง ; v ; ต้องขอโทษคนที่..ไม่ได้โรลด้วยนะคะ orz (แต่ถ้ายังคิดว่าทัน ก็โรลแลกแครอทไปจากออเรียน่าได้นะ ; v ;+)
ต้องขอขอบคุณ @akuma-zokyo มากเลยนะคะ =v= ที่มาเล่นด้วยกัน (และทำตามความเอาแต่ใจของเราที่บอกว่าขอโรลแบบดูเดิ้ล ฮา) ไม่ถนัดโรลจริงๆ ; v ; ทำได้คือวาดรูปต่อๆกันล่ะค่ะ แฮ่ =v=;;
ดังนั้น เราอยากวาดคอมิคแบบส่งต่อกันจังเลย ; v ;)+ #ใครจะมาเล่นกับเธอ #คอมมูอะไรก็ได้นะที่จริง ; v ;
เมื่อวานไปเวิร์คชอปมาล่ะค่ะ~♪ D.I.Y ของปากกา Koi, Jelly Roll กับ Pigma ของซากุระ :D
เหมือนไปนั่งเล่นปากกาของเขา 555+ คือระหว่างวิทยากรพูด เราก็เอาปากกาพิกม่ามาวาดเล่นบนกระดาษทดลอง แล้วก็เอาปากกา Koi กับ Sai มาลงสี =v=,,
...โดนคุณวิทยากรถ่ายรูปไปด้วยอะ orz
เขาบอกว่าชอบงานเรา.. ; v ; ....อยากบอกว่าถ่ายแต่งานได้ไหมคะ ไม่ต้องให้ถือแล้วถ่าย มันน่าอายแปลกๆ ; v ;
แล้วก็.. นี่เป็นหนที่2ในเวลาไม่ห่างกันมากนัก... ที่แลดูจะมีคนสับสนเรื่องภาษาของเรา(?) ; v ;
ทำไมลุงซีเคียวต้องหันมาพูดอังกฤษกับเราล่ะๆๆๆๆๆๆๆ orz เราพูดไทยนะ ทำไมตอบกลับเป็นอังกฤษล่ะ จะว่าลุงไม่รู้ภาษาไทย.. แล้วที่ลุงคุยกับคนอื่นมันภาษาอะไรคะ ลุงเขียนข้อมูลภาษาไทยลงสมุดด้วยเถอะ orz คราวหน้าเราจะตอบกลับเป็นอังกฤษให้สมกับที่ต้องการแล้วนะ ; A ;
หนก่อนแท็กซี่(แต่แท็กซี่น่าโมโหกว่ามาก) หนนี้ลุงยาม ; v ;
คราวหน้าจะมีอีกไหมนะ
Tags: sc, scme12 Comments
미끼' •