[SC] Datorum Event

posted on 27 May 2012 18:00 by tsukasasan  in SC
เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม
 

 
 
 
เทศกาลดาโทรัม
 
ของ
 
 
กับ
 
 
 
 
ไม่ได้แต่งแบบฟิคชั่นนานมากกก ภาษาเพี้ยนไปหมดแล้ววว ; v ;
 
 
=========================
 
 

"ถ้าอย่างนั้นก็กลับกันเถอะครับ"
 

เสียงของชายหนุ่มในผ้าคลุมสีน้ำตาลแดงเข้มทั้งตัวเอ่ยขึ้นตัดกับเสียงดังจอแจของรอบข้าง  ผู้คนจำนวนมากต่างก็เดินทางมายังโบสถ์  เพื่อรับอาหารคนละหนึ่งอย่างที่ทางโบสถ์แจกจ่ายให้อันเป็นธรรมเนียมปฏิบัติของเทศกาลดาโทรัมอันเป็นเทศกาลแห่งการให้
 
 
 
 
"แต่ว่าเราอยากอยู่ต่ออีกสักพักนะ  อุตส่าห์ได้มาเทศกาลที่ปีหนึ่งจะมีครั้งเดียวนะจ๊ะ  ริชาร์ด"  คำตอบกลับดังขึ้นจากสาวน้อยผู้เป็นเจ้าของนัยน์ตาสีม่วงอเมธิสต์  เธอสวมชุดคลุมสีขาวโดยสวมฮู้ดไว้เพื่อไม่ให้สัมผัสถูกอากาศและแสงแดดมากจนเกินไป  เธอมองดูชาวบ้านที่มาต่อแถวรับอาหารและหันไปหาคู่สนทนาก่อนจะพูดต่อ  
 
 
"วันนี้เราไม่ได้มีไข้  ดังนั้นขออยู่ต่ออีกสักพักนะจ๊ะ"  เสียงที่เอ่ยขึ้นนั้นดูเหมือนเป็นคำร้องขอ  แต่ออเรียน่ารู้ดีว่าคนตรงหน้านี้จะไม่มีวันเพิกเฉยต่อคำร้องขอของเธอแน่นอน  
 

"เทศกาลดาโทรัมมีเพียงปีละหนนะจ๊ะ.." ออเรียน่าเอ่ยต่อเมื่อสังเกตเห็นว่าอีกฝ่ายมีสีหน้ายุ่งยากใจ  พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นคนผู้คนที่อยู่ท่ามกลางฝูงชน
 

"คนๆนั้น..?" ออเรียน่าก้าวเดินออกไปทันที  ทำให้ริชาร์ดต้องขยับตามเธอไปโดยที่ไม่ทิ้งให้ห่างจากสายตา 
 


================================
 
 
 
 
 
 "สวัสดีค่ะ ท่านมอร์เดรด" 
 
 

ใช่จริงๆด้วยสินะ
 
 

ชายหนุ่มผู้ถูกทักชะงักและค่อยๆหันมาทางเธอก่อนที่จะโค้งให้  
 

"...ขอรับ มอร์เดรด แลนฟอร์ด ขออภัยที่ไม่ได้เป็นฝ่ายทักท่านก่อน... ไม่คิดว่าท่านดัชเชสจะกรุณามารับของที่โบสถ์ด้วยตนเอง"  ออเรียน่ายิ้มให้กับท่าทีที่ดูติดขัดแปลกของชายหนุ่มตรงหน้า  วิสเคาท์มอร์เดรด แลนฟอร์ดแห่งอิลไลท์  วันนี้ดูเหมือนว่าเขาจะมากับสหายผู้หนึ่ง  
 
 
 
 
 
"ไม่ต้องมากพิธีก็ได้ค่ะ เพราะว่าเป็นเทศกาลที่มีเพียงครั้งเดียวของปี เราจึงอยากมารับด้วยตนเองค่ะ"  ออเรียน่ายิ้มให้  แต่สายตาก็เหลือบมองไปเห็นสิ่งที่อยู่ในมือของอีกฝ่าย  
 

 "เอ่อ.. ท่านมอร์เดรด  ..ของสิ่งนั้นเป็นสิ่งที่ได้รับมาจากทางโบสถ์หรือคะ..."  น้ำเสียงของเธอดังตะกุกตะกักเล็กน้อยเมื่อเห็นแครอทในมือของมอร์เดรด 
 

" คะ..ครับ! " เขาเอ่ยรับคำพลางมองแครอทในมือราวเพิ่งรู้ตัวว่าตนเองลืมเก็บลงไป  แต่ด้วยเหตุผลใดไม่อาจรู้ได้ เขากลับพูดต่อขึ้นมา
 

"ถึงเป็นของราคาถูก แต่ก็มีประโยชน์มากนะครับ เก็บไว้ได้นาน ดีต่อสุขภาพ บำรุงสายตา แถมยังทำให้ผิวพรรณเปล่งปลั่งขึ้นอีกต่างหาก" มอร์เดรดบรรยายต่อถึงสรรพคุณต่างๆของแครอท  หากแต่ว่าผู้ฟังอย่างออเรียน่านั้นได้แต่ยิ้มด้วยความหวั่นวิตกไปคำถ้อยคำโฆษณาสรรพคุณเหล่านั้นอย่างพอที่จะคาดเดาจุดมุ่งหมายได้  แต่ครั้นจะให้ปฏิเสธไปตรงๆก็ไม่ใช่สิ่งที่ควรทำนัก  เมื่อไม่มีทางเลือกใดๆจึงได้แต่คิดหาทางเลี่ยง
 
 
 

"ม.. ไม่ค่ะ เราไม่ได้ว่ามันเป็นของราคาถูกนะคะ... จริงอย่างที่ท่านมอร์เดรดว่ามาล่ะค่ะ .......มีประโยชน์หลายอย่าง...."  หญิงสาวตอบกลับเสียงค่อย  แต่นัยน์ตาสีอเมธิสต์คู่นี้กลับเสมองไปทางอื่น  พร้อมกันนั้นที่มือเรียวเล็กกระตุกชายผ้าคลุมของคนข้างกาย
 

"ถ-ถ้าเช่นนนั้นเราไม่ขอรบกวนเวลาส่วนตัวของท่านมอร์เดรดแล้วล่ะค่ะ.. ขอตัวนะคะ"  ออเรียน่าหันหลังไปพลางหวังว่าจะหนีสถานการณ์นี้ออกไปได้ 
 
 
"ไม่ๆ ไม่ครับ ไม่ได้รบกวนอะไรเลย"
 

หญิงสาวหลับตาแน่นก่อนที่จะหันกลับมาเผชิญหน้ากับมอร์เดรดด้วยรอยยิ้มหวาดหวั่น
 

 "ถ้าไม่รังเกียจผมก็.... อยากจะขอเเลกกับดัชเชสตามธรรมเนียมด้วยซ้ำไป "
 

ออเรียน่าสะดุ้งเฮือกหนึ่งเมื่อได้ยินเช่นนั้น  เธอเสมองไปทางอื่นเล็กน้อยก่อนที่จะพูดขึ้น
 
 
 

 

"ขอบคุณมากค่ะ แต่ว่า...."  พูดได้ถึงเพียงแค่นี้ก็มีเสียงขัดขึ้นมาเสียก่อนจากคนข้างกาย
 
 
 "ห้ามปฏิเสธนะครับ"  "เทศกาลดาโทรัม ห้ามปฏิเสธผู้ที่มาแลกของนะครับ"  ริชาร์ดกล่าวพร้อมกับรอยยิ้มจางๆบนสีหน้า  ออเรียน่าลอบมองผู้ติดตามคนสนิทด้วยแววตาไม่พอใจชั่วครู่หนึ่งก่อนที่จะถอนหายใจเบาๆ
 

คนทรยศ...
 


"จะดีหรือคะ... ที่จะเอาแครอทที่มีประโยชน์มากเพียงนั้นมาแลกกับของไร้ประโยชน์อย่างคุ้กกี้...."  เธอเอ่ยเสียงเบา หวังให้อีกฝ่ายรับความคิดเห็นของเธอและเลิกคิดที่จะแลกของ 
 

"ผมว่ามันเป็นหน้าที่ของสุภาพบุรุษ ที่จะต้องมอบสิ่งที่ดีกว่าให้เลดี้อยู่เเล้วนะครับ"  มอร์เดรดเอ่ยกลับด้วยรอยยิ้ม
 
 
 
 
 
 

"ต้องขอบคุณท่านมอร์เดรดมากนะคะ ที่กรุณานึกถึงเรามากถึงเพียงนี้"  
 

เปล่าประโยชน์ที่จะถอยหลังหนีแล้ว....
ปกติแล้ว.. ท่านพ่อทำอย่างไรเวลาที่มีคนมาแลกอาหารที่ตนเองไม่ชอบกันนะ? แต่ท่านพ่อคงไม่ปฏิเสธสินะคะ?
ถ้าปฏิเสธไป.. คงจะไม่สมกับเป็นดัชเชสสินะคะ.. ท่านแม่
ถ้าเช่นนั้น...
 
หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าก่อนที่จะยิ้มให้กับวิสเคาท์หนุ่ม
 

"ถ้าเช่นนั้น ขอให้ท่านรับประทานคุกกี้ชิ้นนี้อย่างเอร็ดอร่อยนะคะ" มือบางหยิบยื่นถุงคุ้กกี้ให้กับมอร์เดรด  ใจยังคงนึกเสียดายคุ้กกี้อยู่บ้างแต่ถึงตอนนี้แล้วไม่มีทางเลือกอื่นใดนอกจากตัดใจทิ้งเสีย
 

"เช่นกันครับ ไม่ว่าท่านจะทำไปทำเป็นของคาวหรือของหวานก็ขอให้ทานให้อร่อยนะครับ" อีกฝ่ายตอบกลับพลางยื่นส่งแครอทให้อย่างระมัดระวังด้วยสาเหตุบางอย่าง ออเรียน่ารับเอามาถือไว้ในมือโดยที่ไม่ได้ติดใจสงสัยอะไรกับท่าทีนั้น  เพราะเธอได้แค่เพียงคิดว่าจะทำสิ่งใดต่อไปกับแครอทในมือเท่านั้นเอง
 

 "ว่าแต่...มีผู้ติดตามดีนะครับ ท่านดัชเชสเนี่ย"  มอร์เดรดเอ่ยขึ้นพลางมองดูไปยังบุรุษที่อยู่ข้างกายเธอ  ออเรียน่าหันไปมองดูริชาร์ดชั่วครู่ก่อนที่จะพยักหน้ารับ
 
 
 
 
 
 

"ขอบคุณค่ะ" ออเรียน่ายิ้มรับให้กับคำเอ่ยชมนั้น  "ริชาร์ด.. จะไม่มีวันทรยศเราเด็ดขาดค่ะ..."
 

ใช่... เป็นเพียงผู้เดียวที่จะไม่มีวันทรยศเร
ยกเว้นก็เพียงแค่เหตุการณ์เมื่อครู่นะ...
 
 
"ท่านมอร์เดรดเองก็คงจะมีคนเช่นนั้นอยู่บ้างสินะคะ.."  หญิงสาวถามกลับแต่ไม่ได้หวังคำตอบกลับมากนัก  เธอเพียงแค่พูดตามสิ่งที่ควรจะพูดเพียงเท่านั้นเอง  ถึงอย่างไรการผูกสัมพันธ์กับขุนนางคนอื่นก็เป็นสิ่งที่จำเป็น  
 
 
"พวกเราต้องขอตัวล่ะค่ะ ไปพบกันใหม่นะคะ"  ออเรียน่าโค้งให้อย่างสุภาพก่อนที่จะถอยหลังไปพร้อมๆกับริชาร์ด
 
 
 
"ครับ ไว้พบกันใหม่ ขอให้สนุกสนานกับเทศกาลนะครับ"  
 
 
 
 

================================
 
 
 

"กลับกันได้หรือยังล่ะครับ"  ริชาร์ดเอ่ยถามยิ้มเมื่อเห็นท่าทีของหญิงสาวหลังแยกจากวิสเคาท์แห่งอิลไลท์ ลมที่พัดผ่านมาพัดเอาฮู้ดที่ปกคลุมศีรษะของหญิงสาวตกลงจนเผยให้เห็นผมลอนคลื่นสีบลอนด์อ่อนเหมือนสีทุ่งข้าวสาลี  หญิงสาวเงยหน้ามองเขาด้วยสีหน้าไม่พอใจและเอ่ยตอบ
 

"เราอยากหาคนแลกแครอทชิ้นนี้ก่อน"  ออเรียน่าตอบกลับ  แววตามุ่งมั่นหากแต่เขาส่ายหน้าเบาๆแทนคำตอบ
 

"นี่ยังไม่รู้ตัวอีกหรือ"  ฝ่ามือใหญ่วางบนหน้าผากของเธอเบาๆ  "เพราะไม่ฟังคำผมตั้งแต่แรก  ไข้กลับขึ้นมาอีกแล้วสิ"  
 

ออเรียน่ามุ่ยหน้าลงพลางจับมือของอีกฝ่ายออก
 

"คนทรยศ..."  เธอเอ่ยเสียงเบา
 

"ว่าอะไรนะครับ" 
 

"..ถ้าเป็นเมื่อก่อน  ไม่ว่าเรื่องอะไรก็จะตามใจเราแท้ๆ..."
 

"เมื่อก่อนคือเมื่อก่อนครับ..."  ริชาร์ดส่ายหน้าเบาๆ  
 

"เข้าใจ  เราเข้าใจอยู่แล้ว  เพราะว่าคนๆนั้นไม่มีอยู่อีกแล้ว  และที่อยู่ตรงหน้าเราคือริชาร์ด... แต่ว่า..!!"  พูดได้ถึงเพียงแค่นี้เธอก็ไอออกมาอย่างหนัก  ร่างเล็กสั่นไหวไปตามแรงไอจนเหนื่อยหอบ  
 

"ดูสิ  กลับไปท่านคงไม่สามารถออกไปไหนได้อีกอาทิตย์หนึ่งเลยล่ะครับ"  เขาเอ่ยพร้อมกับลูบหลังเธอเบาๆพลางยิ้ม  "ยายแก่ขี้บ่นคงจะบ่นให้ฟังจนหูชาเป็นแน่แท้"
 

"เดี๋ยวก็หาย..."  ออเรียน่าพูดเสียงค่อย  ยังคงมีอาการหอบที่เกิดจากการไออย่างแรงและต่อเนื่องให้เห็น  "อย่าไปบอกแม่นมล่ะ..."
 

"ถ้าท่านรับประทานแครอทนะ"
 

"..คนทรยศ..."
 

.......
 
 
 
=========End of Datorum Event==========
 
 
ตอนแรกอยากทำคอมิค แต่ไม่ไหวค่ะ ไม่มีเวลา ; v ; //โดนแม่ลากออกจากบ้านทุกวันเลย orz
วันที่แม่ไม่ออก เราก็มีเหตุให้ต้องออกไปเอง ; v ; ต้องขอโทษคนที่..ไม่ได้โรลด้วยนะคะ orz (แต่ถ้ายังคิดว่าทัน ก็โรลแลกแครอทไปจากออเรียน่าได้นะ ; v ;+)
 
ต้องขอขอบคุณ @akuma-zokyo มากเลยนะคะ =v= ที่มาเล่นด้วยกัน (และทำตามความเอาแต่ใจของเราที่บอกว่าขอโรลแบบดูเดิ้ล ฮา) ไม่ถนัดโรลจริงๆ ; v ; ทำได้คือวาดรูปต่อๆกันล่ะค่ะ แฮ่ =v=;;
 
 
ดังนั้น เราอยากวาดคอมิคแบบส่งต่อกันจังเลย ; v ;)+ #ใครจะมาเล่นกับเธอ #คอมมูอะไรก็ได้นะที่จริง ; v ;
 
 
 
 
เมื่อวานไปเวิร์คชอปมาล่ะค่ะ~♪  D.I.Y ของปากกา Koi, Jelly Roll กับ Pigma ของซากุระ :D
เหมือนไปนั่งเล่นปากกาของเขา 555+ คือระหว่างวิทยากรพูด เราก็เอาปากกาพิกม่ามาวาดเล่นบนกระดาษทดลอง แล้วก็เอาปากกา Koi กับ Sai มาลงสี =v=,,
 
 
...โดนคุณวิทยากรถ่ายรูปไปด้วยอะ orz
เขาบอกว่าชอบงานเรา.. ; v ; ....อยากบอกว่าถ่ายแต่งานได้ไหมคะ ไม่ต้องให้ถือแล้วถ่าย มันน่าอายแปลกๆ ; v ;
 
 
แล้วก็.. นี่เป็นหนที่2ในเวลาไม่ห่างกันมากนัก... ที่แลดูจะมีคนสับสนเรื่องภาษาของเรา(?) ; v ;
ทำไมลุงซีเคียวต้องหันมาพูดอังกฤษกับเราล่ะๆๆๆๆๆๆๆ orz เราพูดไทยนะ ทำไมตอบกลับเป็นอังกฤษล่ะ จะว่าลุงไม่รู้ภาษาไทย.. แล้วที่ลุงคุยกับคนอื่นมันภาษาอะไรคะ ลุงเขียนข้อมูลภาษาไทยลงสมุดด้วยเถอะ orz คราวหน้าเราจะตอบกลับเป็นอังกฤษให้สมกับที่ต้องการแล้วนะ ; A ;
 
หนก่อนแท็กซี่(แต่แท็กซี่น่าโมโหกว่ามาก) หนนี้ลุงยาม ; v ;
 
คราวหน้าจะมีอีกไหมนะ


ShoutMix chat widget

Favourites

free counters